b သူရဲေကာင္းၾကယ္: ဝတၳဳတို
•Wednesday, April 14, 2010
(၁)

ဘဝဟူသည္ ကံၾကမၼာအလွည့္ အေျပာင္း အေကြ႕အေကာက္မ်ားစြာႏွင့္ ဆန္းၾကယ္လွေပသည္။ မိသားစုဝင္ (၆) ေယာက္ရွိတဲ့ ကမာၻေလးမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈတို႕ လႊမ္းျခံဳ ေနခဲ့သည္။ သူ႕ရဲ႕ မိသားစုဝင္ေတြကေတာ့ သူ႕မိခင္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါး ျဖစ္တဲ့ သူ႕အဖိုးနဲ႕ သူ႕အဖြားရယ္၊ သူ႕မိခင္ကို သမီးရင္း တစ္ေယာက္လို ပညာေတြသင္ေပးတဲ့ သူ႕မိခင္ရဲ႕ ေမြးစားဖခင္ရယ္၊ သူ႕ညီမေလးရယ္ေပါ့ေလ။ သူ႕ကိုေတာ့ ေမာင္လူေအးလို႕ ေခၚၾကတယ္ေလ။

ေမာင္လူေအးေလး ပထမတန္းေအာင္လို႕ ဒုတိယတန္းတက္ေတာ့ ၈၈ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းျဖစ္လို႕ က်ီးလန္႕စာစား ေနေနရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့ေလ။ အညာေဒသရဲ႕ ဗုံးက်င္းေတြထဲမွာ ညီမေလး ယဥ္ေမႊးကို ေက်ာမွာပိုးၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မ်ား လာလု ၾကမွာလဲဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ အထိန္႕တလန္႕ ေန႕ရက္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ ညီမေလး ယဥ္ေမႊးနဲ႕ အတူတူ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။

သူ႕အိမ္မွာလွ်ပ္စစ္မီးမရခင္ ေန႕ေတြတုန္းက ဓာတ္တိုင္ေတြေအာက္ စာက်က္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဝါဆို ဝါေခါင္ ျမစ္ေရႀကီးခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႕အိမ္ေလး ေရျမွဳပ္သည္။ အိမ္မွာေနလို႕ မရေတာ့ဘဲ ကားလမ္းထိပ္က ဘုရားေစာင္းတန္းမွာ တဲထိုးေနရသည္။ ဒါက အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ တစ္ႏွစ္ကို ၃ လေလာက္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ဒီလိုပဲ ေရႊ႕ေျပာင္းေနရတာက က်င့္သားရေနၾကေပၿပီ။

က်င့္သားမရေသးတာကေတာ့ သူ႕မိခင္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားျဖစ္သူက သူ႕ညီမေလးကို ခိုးယူသြားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အထီးက်န္ကမာၻေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိစဥ္အခ်ိန္ေတြတုန္းက မသိသာေပမဲ့ ခုလို ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ညီမေလးကို ရွာေဖြရင္း မ်က္ရည္ ပင္လယ္ေဝရေတာ့သည္။ ေမာင္ႏွမ ဟူသည္ အတူေနစဥ္ တုန္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္မွန္းမသိေသာ္လည္း ခုလို ရုတ္တရက္ ေဝးကြာသြားရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားရသည္။ သူ႕ညီမေလးကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူ႕ပေထြးကို ေမာင္လူေအးလည္း ခ်စ္ပါသည္။ သူ႕ ညီမေလးရဲ႕ ဖခင္၊ သူ႕ မိခင္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားဆိုေတာ့ သူ႕ခမ်ာ ခ်စ္ရွာသည္။ ငယ္စဥ္တုန္းက အဖိုးကို အေဖေခၚခဲ့တာက အက်င့္ပါေနေတာ့ သူ႕ပေထြးရဲ႕ နာမည္ေလး တစ္လံုးကိုထည့္ုၿပီး အေဖစိုးလို႕ ေခၚေလ့ရွိသည္။

ဒီလိုနဲ႕ သူ ၇ တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေရာက္တဲ့ ၁၄ ႏွစ္သားေလာက္မွာေတာ့ သူ႕ဖခင္ရင္းကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ နတ္ပြဲတစ္ခုမွာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္။ သူ႕ဘဝမွာ သူ႕ဖခင္ရင္း ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိကို ေပးႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့ သူတို႕အိမ္မွာ ဘုရားရွိခို္းတိုင္း အမွ်ေဝေနက် ေၾကးစည္ေလးပင္ ျဖစ္သည္။ ထို ေၾကးစည္ေလး၌ သူ႕ဖခင္ရင္း၏ နာမည္ကို ေရးထားေလသည္။ ဒါ ဘယ္သူ႕နာမည္လဲလို႕ ေမးမိတိုင္း သူအရိုက္ခံရဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ မေမးျဖစ္ေတာ့ေပမဲ့ အဲ့ဒါ သူ႕ဖခင္ရင္း၏ နာမည္မွန္း သူသိလာခဲ့သည္။ သူ႕အဖြားက သူ႕ကို ရိုက္ႏွက္ဆံုးမတိုင္းလည္း အမ်ိဳးတစ္ျခမ္းယုတ္လို႕ ဆဲေလ့ရွိသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ဘာကို ဆိုလိုမွန္း သူမသိခဲ့ပါ။

(၂)

" လူေလး နာမည္ ဘယ္လို ေခၚသလဲ"

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္လူေအးပါ။ ဦေလးနာမည္ကေရာလို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီလူႀကီးက သူ႕နာမည္ကို ေျပာပါတယ္။ ဒီနာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးေနၾကဗ်။ အိမ္က ေၾကးစည္ေလးမွာလည္း အဲ့ဒီနာမည္ေလး ေရးထားတယ္။ ဘယ္လို ေရးထားလဲ လူးေလးရဲ႕ လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ေမာင္ေမာင္ လို႕ ေရးထားတယ္ ဦးေလး။ ေအာ္ ဒါဆို လူေလးက ဦးေလးရဲ႕ သားအရင္းပါကြယ္ဆိုၿပီး ဦးေမာင္ေမာင္ဆိုတဲ့ လူႀကီးက ေမာင္လူေအးေလးကို ေပြ႕ခ်ီလိုက္ေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ ေမာင္လူေအးေလး စိတ္႐ွုပ္သြားမိသည္။

သူ႕မွာ အေဖလို႕ ေခၚေနၾကျဖစ္တဲ့ သူ႕အဖိုးရယ္၊ အေဖစိုးလို႕ ေခၚရတဲ့ သူ႕ပေထြးရယ္၊ ခုေနာက္တစ္ေယာက္ အေဖရင္းလို႕ ေျပာေနတဲ့ ဦးေမာင္ေမာင္ဆိုတဲ့ လူႀကီးရယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက ရွင္းျပေတာ့မွ သူ႕ဘဝ ဇာတ္လမ္းစံုကို တစတစ သိျမင္လာခဲ့ေတာ့သည္။


(၃)

" ဒါ ငါ့ ကေလး ဟုတ္ရဲ႕လား"

ေဒါသတႀကီးနဲ႕ ေျပာေနတဲ့ ဦးဖိုးေမာင္ကို ေဒၚခင္ေရႊ ရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ရွမ္းေစာဘြားမ်ိဳး႐ိုးမွ ဆင္းသက္လာတဲ့သူဆိုေတာ့ စိတ္ႀကီးသည္။ မာနႀကီးသည္။ မိုးကုတ္မွာ ေက်ာက္တြင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ေရႊေပၚျမတင္ ေနလာခဲ့သူကို ဒီလို စကားမ်ိဳးေတြနဲ႕ ထိကပါး ရိကပါး ေျပာလာေတာ့ အသဲ ေတြတဆတ္ဆတ္ နာလွသည္။ ရွင္ အဲ့ေလာက္ေတာင္ သံသယရွိေနရင္ ကၽြန္မကို ကြာရွင္းလိုက္လို႕ တစ္ခြန္းတည္း ေျပာၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူတို႕ အိမ္ေထာင္ေရးက သာသာယာယာ မရွိေတာ့ပါ။

တကယ္ဆို ကေလးေတြပဲ ၄ ေယာက္ ထြန္းကားေနခဲ့ၿပီ။ အခုခ်ိန္ထိ ဇနီးမယားအေပၚမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ ကင္းမဲ့ေနေသာ သူ႕ခင္ပြန္းကို စိတ္နာလြန္းလွသည္။ ခင္ပြန္းသည္ဆိုေပမဲ့ ဘာမွ အားကိုးလို႕က မရ။ ဒီမိသားစုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ေဒၚခင္ေရႊတစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ေနရသည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ သူ႕ေက်ာက္တြင္းမွာ အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ ဒီထဲကမွ ေမာင္ရဲဒင္သည္ အလုပ္ႀကိဳးစားသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

(၄)

ေမာင္ရဲဒင္က ေက်ာက္တြင္းေတြမွာ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ ေဒၚခင္ေရႊ အေပၚမွာလည္း အစ္မရင္း တစ္ဦးလို ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္တတ္သူျဖစ္သည္။ ဒီလိုနဲ႕ တေန႕ ေက်ာက္တြင္းမွာ မိုင္းခြဲေတာ့ မေတာ္တဆ ျဖစ္ကာ ေမာင္ရဲဒင္ တစ္ေယာက္ မိုင္းမွန္ၿပီး အေၾကာေတြ ကပ္သြားရွာသည္။ သူ႕အမ်ိဳးသမီးနဲ႕ သားကေလး ရွိရာ သူ႕ေနရပ္ကိုလည္း မျပန္လိုေတာ့ဘဲ သူ႕ဘဝကို အဆံုးစီရင္ဖို႕ အထိ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်သြားခဲ့သည္။ ေမာင္တစ္ေယာက္လို ခ်စ္ရတဲ့ ေမာင္ရဲဒင္ရဲ႕ သတင္းကိုၾကားတဲ့အခါ ေဒၚ
ခင္ေရႊခမ်ာ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ခါ ေမာင္ရဲဒင္ကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳစုေပးရွာသည္။

အစကတည္းက မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚခင္ေရႊ၏ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ ဒီျမင္ကြင္းကို ေတြ႕သြားတဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းက ရန္ရွာကာ အိမ္မွ ႏွင္ခ်ေလေတာ့သည္။ သား ႏွစ္ေယာက္ သမီး ႏွစ္ေယာက္ ရွိတဲ့ သူ႕အိမ္ေထာင္ေရးမွာ သားႏွစ္ေယာက္ကို သူ႕ခင္ပြန္းက ယူထားလိုက္ၿပီး သမီးႏွစ္ေယာက္ လက္ကို ဆြဲၿပီး ရတနာေျမကို စြန္႕ခြာခဲ့ေလေတာ့သည္။


herostar

•Friday, December 11, 2009
အခန္း(၂)

သူ႕ အသက္ (၁) သားႏွစ္အရြယ္မွာ သူ႕မိဘေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး ျပိဳကြဲခဲ့တယ္တဲ့။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္တိုင္းရီေဝမွုန္မွိုင္းေနတဲ့ သူ႕မ်က္ဝန္းေတြက ထိရွခံစားခဲ့ရမွန္း သိသာေစတယ္။ ခ်ိဳမိုင္မိုင္ ကတတ္စ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းေနတတ္တယ္။

သူ႕ကို ေက်ာင္းအပ္ခါစ အသက္ (၅) ႏွစ္ေလာက္ အရြယ္မွာ သူ႕မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီ ရွိေနၾကျပီ။ မိဘေတြရဲ႕ လက္ကို တြဲျပီး စာသင္ခန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေတြ႕တိုင္း ေက်ာင္းတံခါးရဲ႕ မုခ္ဝမွာမ်က္ရည္ အဝိုင္းသားနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္တယ္တဲ့ေလ။ သူဟာ မိဘေတြရဲ႕ စြန္႕ပစ္မႈကို ခံခဲ့ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမဲ့ မိဘေတြနဲ႕ အတူ ေနခြင့္ မရခဲ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။

သူ႕ ငယ္ဘဝေတြမွာ သူ႕အဖိုးအဖြားေတြနဲ႕ အတူေနခဲ့ရတာ မ်ားတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမ ေခၚတတ္စ အရြယ္မွာေခၚစရာ လူရွာမေတြ႕တာနဲ႕ သူ႕ အဖိုးအဖြားေတြကို မိဘလို႕ ထင္ခဲ့တယ္။ သူ႕ အေမခမ်ာလည္း သူ႕သားကို ခ်စ္ေပမဲ့ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအတြက္ တနယ္ တေက်းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ခဲ့ရတယ္တဲ့ေလ။ သူ႕မိသားစုေလးမွာ သူရယ္၊ သူ႕ေမေမရယ္၊ သူ႕အဖိုးနဲ႕ အဖြားရယ္ ေလးေယာက္တကမၻာ ဘဝနဲ႕ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။

သူသိတတ္ခါစ (၉) ႏွစ္သားေလာက္ အရြယ္မွာေတာ့ သူ႕မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ရလာခဲ့တယ္။ သူ႕အဖိုး၊ အဖြားေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းအားလံုးကို သိမ္းပိုက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႕ဘဝေလးထဲကို ညီမေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာေတာ့အခ်စ္တြ မွ်ေဝေပးခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဒီ ညီမေလးရဲ႕ ေဝယ်ာဝစၥမွန္ သမွ် သူ႕တာဝန္ခ်ည္းပဲ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မိခင္ ႏို႕ရည္ကို တစ္ႏွစ္ျပည့္ေအာင္ေတာင္ မေသာက္သံုးခဲ့ရတဲ့ ဒီညီမေလးတြက္ သူ႕လက္နဲ႕ ေဖ်ာ္တိုက္ခဲ့ဖူးခဲ့တာအခါခါေပါ့။ အႏြံအနာ ခံရတာမ်ားေလ ပိုျပီး ခ်စ္တတ္လာေလလို႕ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွတဲ့ သူ႕တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာေလးထဲမွာ သူ႕ညီမေလးဟာ သူ႕အတြက္ တစ္ဦးတည္းေသာအေဖာ္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မူလတန္းျပီးတဲ့အထိ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္လာခဲ့သူ ဆိုေတာ့ သူဟာလူေၾကာက္တတ္တယ္ေလ။ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ သူ႕ေနာက္မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနတတ္ဘူးဆိုတာလည္း သူသိေနေတာ့ တခုခုဆို အေလ်ာ့ေပးဖို႕ အသင့္ ျဖစ္ေနတတ္သူေပါ့။ ဒီ ညီမေလးနဲ႕ ေက်ာင္းအတူ တက္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႕မွာ ခြန္အားေတြရွိလာတယ္။ သူ႕ညီမေလးကို သူ႕လို တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။ သူ႕ညီမေလးကေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ သူ႕အစ္ကိုရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို နားမလည္ ခဲ့ဖူးလို႕ သူဝမ္းနည္းစြာ ေျပာလာတိုင္း နားေထာင္းေနရင္းကပင္ မ်က္ရည္ဝိုင္းရတဲ့ အထိေပါ့။

သူ ေနထိုင္ရာ ျမစ္ကမ္းေဘးက ရြာေလးမွာ တစ္ႏွစ္တခါ ျမစ္ေရၾကီးေလ့ ရွိသတဲ့ေလ။ ဝါဆိုဝါေခါင္လေတြေရာက္တိုင္ သူ႕အိမ္ေလးကို ေရပတ္လည္ ဝိုင္းေလ့ ရွိတယ္တဲ့။ ငယ္တုန္းကေတာ့ ကေလးဆိုေတာ့ ေရၾကီးရင္ ေပ်ာ္သတဲ့ေလ။ ေရေတြတက္လာတဲ့အခါ ေရကူးရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕တဲ့။ သူေပ်ာ္သလို သူ႕ညီမေလးလည္း ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ေရေဆာ့ရတဲ့ အရသာကို သူႏွစ္သက္ပံုရတယ္။

တေန႕ေပါ့...

အဲဒီေန႕က သူတို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ေရေဆာ့ေနၾကသတဲ့ေလ။ (၁) နာရီ နီးပါး ေဆာ့ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူ႕ညီမေလးကို ဖ်ားမွာ စိုးတာနဲ႕ ကုန္းေပၚတက္ဖို႕ ေျပာတယ္တဲ့ေလ။ သူ႕ညီမကို ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႕မရတဲ့အဆံုး စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ ကရုဏာေဒါေသာ ျဖစ္ကာ ရိုက္ေတာ့တာေပါ့။ ဒါကို သူ႕ညီမကေတာ့ သူ႕ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္ အႏိုင္က်င့္တယ္လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒီအခါမွာ တုတ္ေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ရင္း သူ႕ဘဝသူသိတတ္ခါစ အရြယ္မွာ ပထမဆံုးငိုခဲ့ဖူးတယ္တဲ့။ ညီမေတြအေပၚမွာ ထားတတ္တဲ့ အစ္ကို တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမွုကို စာနာေပးလို႕ ရခဲ့တယ္။ အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမွုကို ညီ၊ ညီမ ရွိတဲ့သူတိုင္း ခံစားလို႕ ရတယ္ေလ။

ဘဝမွာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားပဲ အငယ္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႕ သက္သက္လူျဖစ္လာသလား ေအာင္းေမ့ရတယ္။ သူ႕ကို ေပေတေတ ဂြက်က်တစ္ေယာက္မို႕ ဒီလို ခ်စ္ခင္မွုမ်ိဳးေတြ ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ခဲ့မိဘူးေလ။ သူနဲ႕ ေက်ာင္းအတူ တက္ခဲ့ရတဲ့ ေန႕ေတြမွာ သူ႕ဒႆနေတြနဲ႕ သူ႕အေၾကာင္းေတြကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္။ ခင္ခဲ တဲ့ သူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ခင္မိရင္လည္း စြဲျမဲတယ္လို႕ ေျပာရမယ္။ တကၠသိုလ္ သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ တစိုက္မတ္မတ္ ညီအစ္ကိုလို လက္တြဲခဲ့ဖူးသူဆိုေတာ့ စိတ္ဝင္းစားစရာေကာင္းလို႕ သူ႕ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခ်င္ေနမိတယ္။

သူ႕မွာ အေဖတူ အေမကြဲ ညီမ (၄) ေယာက္နဲ႕ အေမတူ အေဖကြဲ ညီမ တစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့ေလ။

အခန္း(၃)
•Tuesday, December 08, 2009
အခန္း(၁)

တခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။
ေပေတေတညွင္းသိုးသိုးနဲ႕ လွ်ာထိုး ဦးထုပ္ေဆာင္းေလ့ ရွိတယ္။ ေလာကၾကီးကို ငိုက္ဆင္းေနတဲ့ လွ်ာထိုး ဦးထုပ္ေအာက္ ကေန အျမဲ ၾကည့္တတ္သူေပါ့။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ ေထာင့္က်က်ေနရာမွာမွ ထိုင္တတ္တယ္။ က်ဆိမ့္ တစ္ခြက္နဲ႕ စီကရက္ တစ္လိပ္ကို မွာေလ့ရွိျပီး စာအုပ္ထူၾကီးေတြကို တစ္ေယာက္တည္း သဲၾကီးမဲၾကီး ဖတ္ေနေလ့ရွိတယ္။ မီးခိုးေရာင္ ရွပ္အက်ႌနဲ႕ အနက္ေရာင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ဝတ္ေလ့ရွိတာကို သတိထားမိတယ္။

ေဆးလိပ္တိုကို နားမွာ ညွပ္ျပီး ယိုင္ေခြေခြ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာကို "ဘဝ" လို႕ မွတ္ေနတဲ့ေကာင္ေပါ့။
ခပ္ညစ္ညစ္အက်ႌေအာက္မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္ ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ေနသူ တစ္ေယာက္တဲ့ေလ။ တိမ္ရဲ႕ ေျခရာ ရွာမရသလို သူလည္း သူ႕ရဲ႕ ေျခရာေတြ ရွာလို႕ မရေအာင္ ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ေပါ့။

ဒီလူေက်ာင္းဆရာမ်ား ျဖစ္လာရင္ ေက်ာင္းသားေတြကို ဘာေတြမ်ား သင္မလဲလို႕ သိခ်င္ေနၾကတဲ့ သူေတြ ရွိတယ္တဲ့ေလ။ ေသခ်ာတာက ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝေတြကို လက္ခ်ာ ျပန္ေပးရင္း ဒီလို မေနသင့္ေၾကာင္း ေလာက္ေတာ့ ျပန္ေျပာျပနိဳင္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ သူ႕ကို စေတြ႕မိခဲ့တာက မႏၱေလးနည္းပညာတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေရွ႕က ယမကာဆိုင္တစ္ခုမွာေပါ့။ ရြာသားေတြ စုေဝးေနတတ္တဲ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ သူ႕လို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ဒီလိုဆုိင္မ်ိဳးမွာ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့မိတယ္။

သူဘာျဖစ္လို႕ ဒီလို ျဖစ္ေနရသလို ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို သိခ်င္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႕က တစ္တန္းတည္းဆိုေပမဲ့အတန္းထဲမွာ ေတြ႕ရခဲတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒီ လူ႕အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားမိတဲ့ အေၾကာင္း ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ပထမတစ္ခ်က္က စကားနည္းတယ္။ တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ရင္ ျပံဳးျပရံုက လြဲျပီး ဘာမွ မတံု႕ျပန္ေတာ့တဲ့ သူမို႕။ဒုတိယတစ္ခ်က္က ဆယ္တန္းမွာ ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးပါတာေတာင္ ေဆးေက်ာင္း မတက္ဘဲ ဆရာျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းကို ဘာလို႕ တက္ရတာလဲဆိုတာကိုေပါ့။

သူ႕တို႕ ျမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပတာ သိရတာကေတာ့ သူ႕ငယ္ဘဝက အထီးက်န္မွုေတြ မ်ိဳးစံုနဲ႕ ျပည့္ေနခဲ့တယ္တဲ့ေလ။ မျပည့္စံုမွုေတြနဲ႕ ေနသားက်ေနသူလို႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အေပါင္းအသင္း မဆန္႕တဲ့သူလို႕ ေျပာၾကေပမဲ့ သူနဲ႕ ခင္ခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းေတြ တစတစ သိလာခဲ့ရတယ္။သူ႕မွာ မိဘ ႏွစ္စံု ရွိသတဲ့ေလ။

အခန္း (၂)