သိဂၤါရလြင္ျပင္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ဘဝကို သတိရမိတယ္။

ရင္ဘတ္ထဲက စြယ္ေတာ္ရွိုက္သံ သီခ်င္းသံစဥ္နဲ႕ အတူ တခါက တကၠသိုလ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညေလးကို သတိရမိပါတယ္။ ဒီလို ညမ်ိဳးေတြဆို အေဆာင္တိုင္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္နားမွာ မီးပံုးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ ေပါ့။ ဆီမီး တစ္ေထာင္လႊတ္ပြဲ ေတြ ေက်ာင္းေရွ႕ က ေရေျမာင္းေလးမွာ လုပ္ၾကတယ္ေလ။ ခုဆို လြမ္းလို႕ က်လာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားရွိုက္သံနဲ႕ အတူ အေဆာင္ေက်ာင္းသား ဘဝကို ခဏခဏ တမ္းတမိပါတယ္။ တမာတန္းေလးမွာ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း အတူတက္ ခဲ့ဖူးတဲ့ စက္မွုေက်ာင္းသားဘဝကေတာ့ လြမ္းမေျပပါပဲေလ။

ဖူးသစ္စ ၊အပ်ံသင္ခါစ ႏွလံုးသားႏုႏုေလးေတြေပါ့။ လူတိုင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ရည္မွန္းခ်က္ကိုယ္စီ ရည္ရြယ္ရာပန္းတိုင္ကိုယ္စီနဲ႕ ေပါ့။ ေဒၚဂြက္တို႕ ေက်ာ္သူေဆြတို႕ (Canteen's Names) မွာ ခုခ်ိန္ ေလာက္ဆို အသံဗလံေတြ ဆူညံေနေလာက္ျပီေပါ့ေလ။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာျမင့္လာေပမဲ့ ဒီအလြမ္းနာကို မကုသနိဳင္ဘူးထင္တာပဲ။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြနဲ႕ စည္ကားေနေလာက္ျပီေပါ့။ ခုခ်ိန္ဆို အဆာင္တိုင္းမွာ ဥပုသ္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္မွုေတြ ကိုယ္စီ လုပ္ေနေလာက္ျပီေပ့ါေလ။ ၂၀၀၂ မန္းေလးတမ္းခ်င္းေတြထဲမွာ သီတင္းကၽြတ္ည မီးပံုးပ်ံလႊတ္တာေလးေတြလည္း ပါတယ္။

အဓိပတိလမ္းမေပၚမွာ ေျခရာေတြ ရွုပ္ေနေရာေပါ့။ ဥပုသ္ပြဲတြက္ လိုအပ္တဲ့ ျပင္ဆင္မွုေတြကို အေဆာင္လိုက္ တာဝန္ယူျပီး လုပ္ရတယ္ေလ။ သီတင္းကၽြတ္ျပီးလို႕ တန္ေဆာင္မုန္း ကထိန္ပြဲတြက္ တကၠသိုလ္ခန္းမၾကီးထဲမွာ ကထိန္တြက္လုပ္ထားတဲ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကို အေဆာင္လိုက္ ပေဒသာပင္သီးရတာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကထိန္က်မဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကို မဲေဖာက္ေရြးျပီး ကထိန္ပစၥည္းေတြ ပို႕ ေဆာင္ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။

တကၠသိုလ္ရဲ႕ ရင္ခြင္ကို သိဂၤါရ လြင္ျပင္လို႕ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ခ်စ္ခင္မွု ျပယုဂ္ေတြကို အပီအျပင္ျမင္ေတြ႕နိဳင္တဲ့ ေနရာေလးမို႕ ေလ။ မွိုင္းညိဳ႕ ညိဳ႕ ရီေဝေဝ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ျမခေနာင္ေတာင္ရွဴခင္းကို သတိရတယ္။ ျမင္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚမွာ အတူထိုင္ရင္း ေနဝင္ခ်ိန္ကို ေငးၾကည့္ရတဲ့ အရာသာကို တစ္သက္ေမ့မယ္ မထင္ဘူး။ ေနဝင္ခ်ိန္ဆိုတာ အရာအားလံုး ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသေဘာကို ေဆာင္တယ္တဲ့။ သို႕ ေပမဲ့ တစ္ဦးမ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္က ေနာက္ဆံုးစကၠန္႕ ေလးေတြအထိ ျမတ္ျမတ္နိဳးနိဳးၾကည့္ရင္း တေန႕ တာေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြကို ျပန္ေျပာေနတတ္ၾကတဲ့ အတြဲကိုယ္စီကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ နိဳင္ေသးတယ္ေလ။ အျပစ္ကင္းတဲ့ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ ေပါ့။

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ဟာတာတာခံစားရမွာ ေသခ်ာတယ္။ ျမင္ေနက်ခင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီမွာဆိုေတာ့ ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနမွာအတူတူဆိုေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႕ လြမ္းရတာပဲ ပိုေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္ေလ။ စိတ္ကူးထဲမွာ အားလံုးကိုျပန္စုစည္းလို႕ ရတယ္ေလ။ အျပင္မွာေတာ့ ျဖစ္နိဳင္စရာ မလြယ္ေတာ့ဘူးေလ။

နည္းပညာတကၠသိုလ္ (M.I.T) အလြမ္းေျပေပါ့။

ခင္မင္ေလးစားလ်က္

herostar

ဝိုးတဝါး ေပ်ာ္ရႊင္မွု

ပံုျပင္ေလးတစ္ခု ျပန္ေျပာျပခ်င္တယ္...

တစ္ခါက မ်က္စိေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ မ်က္စိမႈန္သူႏွစ္ေယာက္ ေရထဲေမ်ာပါသြားခဲ့တယ္။ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ျမစ္ျပင္မွာ အသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ႏွစ္ဦးသား အားသြန္ခြန္စိုက္ ကူးခတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး.. သူတို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္း က်သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ သူတို႔ဘက္ေမ်ာလာေနတဲ့ အေဝးကေလွတစ္စီးကို မ်က္စိေကာင္းသူက ေတြ႔ျမင္သြားခဲ့တယ္။ မ်က္စိမႈန္သူကလည္း မႈန္ဝါးဝါးၾကားမွာ ေလွကိုေတြ႔ခဲ့လို႔ ႏွစ္ဦးသား ေလွဖက္ကိုဦးတည္ၿပီး အားကုန္ကူးခတ္ၾကျပန္တယ္။

ကူးရင္းသြားရင္း မ်က္စိေကာင္းသူက ရုတ္တရက္ အကူးရပ္လိုက္တယ္။ အေၾကာင္းက ေလွတစ္စီးလို႔ သူထင္ခဲ့တဲ့အရာက ေလွမဟုတ္ဘဲ သစ္ေဆြးတုံးတစ္တံုးျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိမႈန္သူက သစ္ေဆြးတုံးမွန္း မသိခဲ့လို႔ အကူးမရပ္ခဲ့ဘူး။ အနီးနားေရာက္မွ ေလွမဟုတ္ဘဲ သစ္ေဆြးတံုးမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္ သူဟာ ကမ္းနဲ႔အေတာ္နီးတဲ့ေနရာနား ကူးခတ္ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္တယ္။ မ်က္စိေကာင္းသူကေတာ့ ေရလယ္မွာ တစ္ဝဲဝဲလည္ရင္း နစ္ျမႇဳပ္ေသဆံုးသြားခဲ့ရတယ္။ တဲ့

ဒီ ပံုျပင္ေလးထဲက မ်က္စိမွုန္ေနသူတစ္ေယာက္ဟာ ငါေပါ့ဟာ...
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ေတာ္ေတာ္မွုန္ခဲ့ဖူးပါတယ္...ျပင္ဦးလြင္ကေန ေရႊမန္းေျမကို ေျပာင္းလာခါစကေပါ့...
ေညာင္ရမ္းေဆာင္ အခန္း(၇၆) ဒုတိယထပ္မွာ ေနရမယ္လို႕ စတစ္ေကာ္လာအျဖဴနဲ႕ ဗုိလ္ေကကို သန္႕ ေနေအာင္ ဖီးထားတဲ့သူတစ္ေယာက္က ငါ့ကို လာေျပာတယ္ေလ...လိုအပ္တဲ့ စားပြဲေတြ ခံုေတြကို လိုအပ္သလို ျဖည့္ဆီးေပးမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၾသဇာသံပါပါနဲ႕ ေျပာေနပါေတာ့တယ္...ေအာ္ ငါလည္း ၾကည့္ရတာ ဒီေလာက္ထိ ေျပာေနျပီဆိုေတာ့ အေဆာင္းမွဴးမွတ္ျပီး ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ ေက်းဇူးပဲေနာ္ လို႕ ေျပာေတာ့ ရုပ္တည္ၾကီးနဲ႕ ၾကိတ္ျပံဳးေနတဲ့ ဆရာ့မ်က္ႏွာေလးကို ခုထိ မွတ္မိတုန္းဟ..

ေနာက္ေတာ့ ဒီေကာင္ေပါ့ လြယ္အိတ္တစ္လံုးလြယ္ျပီး ငါ့လိုပဲ ေက်ာင္းတက္ေနတာေတြ႕ လိုက္ရေတာ့ ေအာ္ ဒီေကာင္လည္း ငါ့လို ေက်ာင္းသားပါပဲလားဆိုျပီး လြယ္လြယ္နဲ႕ ယံုတတ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ အျပစ္တင္လိုက္မိေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဒုတိယႏွစ္မွာ ေမဂ်ာေတြ ခြဲၾကေတာ့ မွုန္ဝါးဝါးပါပဲ...တကယ္ေတာ့ ငါက ဘာမွ စိတ္မဝင္စားပါဘူး...ဘာရရဆိုျပီး ထိပ္ကေနစီေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ထိပ္ဆံုးက ေရြးလိုက္တာပဲ ရတယ္ေလ...ၾကာေလသိေလ သိလာရတာကေတာ့ စာေတာ္ေတာ္က်က္ ရတဲ့ ေမဂ်ာေပါ့ဟာ...တစ္ဘာသာကို အနည္းဆံုး A4 နဲ႕ အရြက္ ၅၀ ေလာက္က်က္မွ ေအာင္နိဳင္တဲ့ ဘာသာေတြ ေအာက္မွာ
ငါလည္း ဝါးတားတားနဲ႕ မ်က္ျဖဴဆိုက္ေအာင္ က်က္မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္...

ဒီလိုနဲ႕ နင္နဲ႕ စေတြ႕ တဲ့ ေရႊတိုင္းေဒသ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ၾကိဳဆိုပြဲမွာ စင္ေပၚမွာ သီခ်င္းတက္ဆိုတဲ့ နင့္ကို
Therater ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခံုကေန ဝိုးတဝါးျမင္ခဲ့ဖူးတယ္...နင္ ေတာ္ေတာ္လွတယ္...နင့္ အခ်စ္ကို ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕ ဝိုးတဝါးအေတြးေတြနဲ႕ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတယ္...နင့္အခ်စ္ကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့ရေတာ့ အတိုင္းမသိေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္..

ဒီလိုနဲ႕ .....နင္က ႏွင္းေတြေဝတဲ့ ျပင္ဦးလြင္မွာ CNC ေတြဘာေတြ သြားတက္ေတာ့ ငါလည္း ေက်ာင္းေျပာင္းရေတာ့တာေပါ့...CNC သင္တဲ့ ဆရာေတြက ငါတစ္ရက္တစ္ရက္ မန္းေလးကို ဆင္းသြားရင္ ေက်ာင္းမပ်က္ရဘူးလို႕ ေျပာဆိုဆံုးမၾကတယ္.. တကယ္ေတာ့ ငါတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းက မန္းေလးက မဟာတန္းပါဟာ...ငါ ေရာက္ေနခဲ့တာက ျပင္ဦးလြင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္..
ငါ့အနာဂတ္ေတြ မွုန္ဝါးလာေပမဲ့ ဝိုးတဝါးထဲမွာ ငါေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ...ငါတို႕ ေမဂ်ာက ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘာသာဆိုရင္ စာ စ,သင္တဲ့ ေန႕ နဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွုတ္ဆက္စကားေျပာတဲ့ ေန႕ ၂ ရက္ပဲ တက္ခဲ့လို႕ ဆရာမက နင္ ဘာလာလုပ္တာလဲလို႕ ေတာင္ ေမးခံရတယ္ေလ...

အမိတကၠသိုလ္ေျမမွာ ငါတို႕ ေတြ အခ်စ္ေတြ နဲ႕ ျဖတ္ကူးခဲ့ၾကဖူးတယ္...ခုလည္း နင္က ငါ့ရင္ထဲမွာ ရွိေနဆဲပါဟာ...တကယ့္ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ ၾကာေတာ့ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆိုေပမဲ့ ငါတြက္ေတာ့ မရိုးနိဳင္တဲ့ ပံုျပင္ေလးမို႕ ခဏခဏ ျပန္ဖတ္မိတယ္...အတိတ္ကို တူးဆြလိုက္တိုင္း နင့္အေၾကာင္းေတြက အစီအရီေပၚလာတတ္တယ္...လူတိုင္းတြက္ မထူးဆန္းေပမဲ့ ငါ့တြက္ေတာ့ တခုတ္တရ ေန႕ ရက္ေတြမို႕ ခုထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆုတ္ကိုင္ထားေနမိတုန္းပဲဟ..

ေအာင္ေကာင္းေက်ာ္ ဓမၼာရံုေဘးက ငါတို႕ စိုက္ခဲ့ဖူးတဲ့ သေျပပင္ေလးေတြသာ စကားေျပာတတ္မယ္ဆိုရင္
သူတို႕ အဖူးအညြန္႕ ေလးေတြကို ခူးၾကတိုင္း ငါ့တို႕ အေၾကာင္းကို ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္လို ေျပာျပေနၾကမယ္ထင္တယ္ဟာ...စိတ္ကူးနဲ႕ ရူးခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းက အနာဂတ္ေတြ ေဝဝါးေလ ငါတို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရေလပဲေလ...ခုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို သတ္မွတ္ခ်က္ေတြေအာက္မွာ စနစ္တက်ရွင္သန္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဝိုးတဝါး ဘဝေတြကို ပိုျပီးတြယ္တာေနမိတယ္...ဝါးတားတား ျဖစ္ေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္...ဟာ..

ခုထိ ငါ့စိတ္ကူးထဲ ငါ့အနာဂတ္ထဲမွာေတာ့ နင္ဟာ ဝါးတားတား ေနရာယူေနတုန္းပါပဲ...ပံုျပင္ေလးထဲကလို နင္ဟာ သစ္ေဆြးတံုးေလးျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ နင့္တြက္ ၾကိဳးစားေနခြင့္ေတာ့ေပးပါလို႕ ဖြင့္ဟလိုက္ခ်င္တယ္...

ခုေတာ့ ငါသိလာရတာက လူ႔ဘဝထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ ကိစၥေတြမွာ သိတာထက္ မသိတာက ပိုေကာင္းတယ္။ ထက္ျမက္တာထက္ မထက္ျမက္တာက ပိုေကာင္းတယ္။ လူေတြေျပာတတ္ၾကတဲ့ ဝိုးတိုးဝါးတား၊ မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးကိုေခၚတာျဖစ္မယ္။ တစ္ခါတေလမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြက အဲဒီမႈန္ဝါးဝါးေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းေနတတ္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကိစၥက မ်ားမ်ားသိေလ မ်ားမ်ားစိတ္ဆင္းရဲေလ ဆိုသလို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုးထလာတဲ့ တခဏမွာ အဲဒီေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြက အေဝးကို လႊင့္ထြက္သြားတတ္တယ္။ ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္...

ေလးစားလ်က္

ညအခါ
လသာသာ
ကစားမလား?
နားမလား?

တကၠသိုလ္က ေငြလမင္းေလးရယ္...ဘယ္ေကာင္းကင္မွာ မင္း သာေနလဲကြယ္..

ငါ့ ကို ကစားပါဦးဟာ...နင္ နားခဲ့တုန္းက ထားခဲ့တဲ့ ၾကင္နာမွုေတြက ခုေတာ့ နာက်င္မွုေတြျဖစ္ေနျပီေပါ့
နင္ခ်န္ခဲ့တဲ့ နာက်င္မွုအဆိပ္ေငြ႕ေတြ ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးျပန္႕ေနျပီေလ...နင္ ကစားခဲ့တဲ့ ငါ့အိပ္မက္ေတြ ျပန္မက္လို႕ကို မရေတာ့ဘူး..
လာပါ..နားပါ..ကစားပါ...လို႕ ငါ့ ႏွလံုးေသြးေတြက နင့္ကိုပဲ ဖိတ္ေခၚေနေတာ့တယ္ဟာ...

အုတ္ေတြ သဲေတြအေၾကာင္း ေခါင္းမီးေတာက္ေအာင္ ငါ က်က္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ နင္ကေတာ့ DSP ဆိုတာကို သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႕ တြက္ေနတတ္တယ္ေလ...ငါကေတာ့ နင့္ DSP ကို (Don't Speak Parkyawe) ပါက်ယ္စကားမေျပာတဲ့ ဘာသာလို႕ နာမည္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ တခါတခါ စာေတြက ေခါင္းထဲ မဝင္ပါဘူးဟာ...နင့္ အျပံဳးေတြပဲ ေခါင္းထဲေရာက္ေနခဲ့တာနဲ႕ .. က်လိုက္တဲ့ အဆင့္ေတြကလည္း မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ... ႏွစ္တိုင္း ပါခ်ဳပ္လက္မွတ္ အေပၚက နာမည္ဟာ ငါ့နာမည္ပဲ ျဖစ္ေနတာေပါ့...

ငါျပီးရင္ ပါခ်ဳပ္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ ေအာင္စာရင္းကို နင္က ဘယ္ၾကည့္ခ်င္မွာလဲေနာ္...ငါကေတာ့ ညိဳညက္ညက္ အသားေရေလးနဲ႕ မ်က္ႏွာဝိုင္းေလး နင့္ကိုပဲ ၾကည့္ခ်င္ေနမိေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ဇာတ္လမ္းေတြဟာ ျပန္လည္းတူးဆြတိုင္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္ဟာ...ခုလို ကဆုန္လျပည့္တို႕၊ ဝါဆိုလျပည့္တို႕မွာဆိုရင္ ေအာင္ေကာင္းေက်ာ္ ဓမၼာရံုမွာ ေမဂ်ာလိုက္ ကုသိုလ္ေတြလုပ္ၾကတယ္ေလ...ငါတို႕ေတြ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၾကတာပဲေနာ္...

ဦးလာဘျခံထဲက သေျပပန္းေတြကိုလည္း သတိရေနမိတယ္ဟာ....ညေနဘက္ လျပည့္ေန႕ေတြဆို သေျပပန္းေတြ သြားဝယ္ၾကတယ္ေလ။ ေက်ာင္းေရွ႕က ေရေျမာင္းေလးမွာ သေျပပန္းေတြကို ေရေဆးရင္း ေရစီးနဲ႕ ေမ်ာလာတတ္တဲ့ ကိုင္းပင္ေလးေတြကို မ်က္စိတဆံုးအတူတူ လိုက္ၾကည့္ရတဲ့ အရသာဟာ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲဟ..ဘယ္ဆီကိုေရာက္လို႕ ဘယ္ေလာက္ထိ ေမ်ာေနဦးမယ္မသိတဲ့
ေရစီးထဲက ကိုင္းပင္ေလး တခက္ဟာ ခုေတာ့ ငါျဖစ္ေနျပီေပါ့ဟာ...

ဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ အတူေပါင္းဖက္ရပါေစဆိုတဲ့ သစၥာေတြတိုင္တည္ရင္း ညေနဘက္ ဘုရားမွာ သေျပပန္းကပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းတယ္ေနာ္...အျဖဴေရာင္အက်ႌေလးေတြကိုယ္စီနဲ႕ ျဖဴျဖဴစင္စင္ အတူျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အက်ိဳးေပးမယ္ဆိုတာ ငါလည္း မခန္႕မွန္းတတ္ေတာ့ပါဘူးဟာ...ေႏြေနက ပူေပမဲ့ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏွစ္ေယာက္တူတူေဆာင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေအးျမတယ္ေနာ္...ေခၽြးစို႕လို႕ ထြက္လာတတ္တဲ့ နင့္ပါးျပင္ကသနပ္ခါးနံ႕ေလးကို
ေဝးေဝးကေတာင္ ငါအလြတ္ရတယ္...

ငါ့ရဲ႕ ေစတနာစကားေတြက နင့္နားကို ခါးေနေစျပီလားဟင္..နင္က ကစားတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ နင္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါ့ကိုသာ ခြဲလိုက္ စိပ္လိုက္ ပိုင္းလိုက္ပါေတာ့ဟာ...ၾကယ္ေရာင္ကင္းမဲ့တဲ့ ဘဝရဲ႕ လမိုက္ညေတြမွာေလွ်ာက္လွမ္းရင္း တခါတခါ လသာညေလးမ်ား ၾကံဳမိရင္ ငါတို႕ ငယ္ငယ္ကဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ အတိုင္း

ညအခါ
လသာသာ
ကစားမလား
နားမလား လို႕ နင့္ကို ထပ္ေမးလိုက္တယ္ေနာ္...

နင္ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..

ေလးစားလ်က္

herostar

Something is better than nothing.

ဒီစာေလးတစ္ေၾကာင္းကို အလြန္ႏွစ္သက္မိပါတယ္...
ဘာတစ္ခုမွ မရွိခဲ့ဖူးတာနဲ႕ စာရင္ တစ္ခုခုရွိခဲ့ဖူးတာကပိုေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့.. .တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝမွာအခ်စ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္...ဘာတစ္ခုမွ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတာနဲ႕ စာရင္ေတာ့ တခုခုကို ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့လို ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးရင္း ေပ်ာ္ခြင့္ရေနေသးတာကိုက ကံထူးတယ္လို႕ ေျပာရမွာပဲေပါ့ဗ်ာ...

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာကိုရင္ဝတ္ဖူးရမယ္...တကၠသိုလ္တက္ဖူးရမယ္...ရည္းစားထားျပီး အသဲကြဲဖူးရမယ္..လို႕ က်ေနာ့္အေဖက ေျပာဖူးပါတယ္...ဘာကိုဆိုလိုမွန္း က်ေနာ္အတိအက် မသိခဲ့ေပမဲ့ ပထမ ႏွစ္ခ်က္ကိုေတာ့ က်ေနာ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ဖူးပါျပီ...ေနာက္တစ္ခ်က္ကိုေတာ့ က်ေနာ္မျဖစ္လိုပါ...ႏူးညံ့တဲ့အရာတစ္ခု ရင့္က်က္လာဖို႕တြက္ ႏွလံုးသားကို Training ေပးမဲ့သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိသင့္တယ္လို႕ပဲ အၾကမ္းဖ်င္း နားလည္ထားခဲ့ဖူးပါတယ္...

အျခားတကၠသိုလ္ေတြကိုေတာ့ မတက္ဖူးလို႕ ဘယ္လိုရွိမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာမသိပါ..က်ေနာ္တက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ တကၠသိုလ္ၾကီးမွာေတာ့ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ဘဝနဲ႕ တကၠသိုလ္ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ၾကာသင္ယူခဲ့ဖူးပါတယ္....ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႕ ေယာက်္ားေလးေဆာင္ေရွ႕ကို ဘယ္မိန္းကေလးမွ မလာရဲၾကတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္...
အေဆာင္မွာ ရိွတဲ့ က်ေနာ္တို႕ေယာက်္ားေလးေတြမွာ တိုင္ပင္ထားစရာမလိုပဲ အလိုလိုသိေနတာတစ္ခုကေတာ့ အေဆာင္ေရွ႕ မွာ မိန္းကေလးေတြကို ျမင္လိုက္တာနဲ႕ အေဆာင္မွာ ရွိသမွ် ဒန္အိုး ေရခြက္ သံပံုး စတာေတြကို ကိုယ္စီတီးျပီး "ရန္သူ..ရန္သူေဟ့...ရန္သူေတြ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနျပီ" ဟု အသံကုန္ဟစ္ကာ ေအာ္ၾကပါေတာ့တယ္...

ေျပလည္သူေတြရွိသလို အစိမ္းသက္သက္ပါးျပင္ေလးေတြကလည္းမနည္းဘူးေလဗ်ာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဘယ္ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မွာလဲေလ...သူနဲ႕မွ မဆံုေသးတာကိုး...အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာျပီ မိန္းကေလးေတြနဲ႕ ေရာေႏွာေနတတ္သူကို က်ေနာ္တို႕ေတြက သိပ္မေပါင္းၾကပါ...မိန္းကေလးဆို ေဝးေဝးေရွာင္ေနတတ္တာ သဘာဝပါ...စိတ္ထဲက ခင္မင္ေနရင္ေတာင္မွ ဖြင့္ဟေျပာဖို႕ ဝန္ေလးေနခဲ့ၾကပါတယ္...ဘာပတ္သက္မွုမွ မရွိပဲ ခင္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ႕
ရည္စားျဖစ္ဖို႕က ၈၀ ရာႏွုန္းနီးပါးေလာက္ ေသခ်ာေနျပီလို႕ မွတ္ယူထားၾကတာကိုး...ဒီေတာ့ မိန္းကေလးေတြကလည္း ျပန္ခင္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္ကို စဥ္းစားၾကပါတယ္...ေယာက်ာ္းေလးေတြကလည္း မိန္းကေလးေဆာင္ေရွ႕သြားရမွာကို ေတာ္ေတာ္ေလးရွက္တတ္ၾကပါတယ္...ကိုယ္ သြားေတြ႕တဲ့လူက ထြက္မေတြ႕မွာတို႕ ကိုယ္ေစာင့္ေနတုန္း တျခားကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေတြ႕သြားမွာလား စတာေတြကို ထည့္တြက္ရင္း ရင္ဖိုရတာေပါ့...

မိန္းကေလးေဆာင္ေရွ႕ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေသေသသပ္သပ္ေလးရွိေနခ်င္တတ္ပါတယ္
္ဒီလိုနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ...ခ်င္းတြင္းမိသားစုရဲ႕ ေတြ႕ဆံုပြဲေလးကို စလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရက္မွာ သူနဲ႕ စတင္ဆံုဆည္းခြင့္ ရခဲ့တာေပါ့...

Love is first sight. ဆိုတာကို လက္ခံပါတယ္...ေရႊတိုင္းမိသားစု (စစ္ကိုင္းတိုင္း မိသားစု) ေတြ႕ဆံုပြဲမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ အစကတည္းက မလံုတဲ့ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားအိုးေလးထဲက အခ်စ္ေတြ ဒီတၾကိမ္မွာေတာ့ သူ႕ မ်က္ဝန္းေတြေအာက္မွာ အစိပ္စိပ္အမႊာအမႊာကြဲေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ...ေျပာရမဲ့ဆိုရင္ အရွုံးေတြ စေတာ့တာေပါ့ေလ..

ရုတ္တရက္အၾကည့္ေလးတခ်က္မွာ အမွတ္မထင္အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္က က်ေနာ့္အခ်စ္အားလံုးကို သိမ္းပိုက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ သူနဲ႕ေတြ႕ ခြင့္ရေအာင္ ၾကံရဖန္ရပါေတာ့တယ္...တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း စာအုပ္စငွားဖို႕ ျပင္ဆင္ရေတာ့တာေပါ့...မိန္းကေလးေတြ ကိုယ့္အဆာင္လာတုန္းကေတာ့ သံပံုးတီးျပီး ရန္သူလို႕ေအာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ခုရန္သူရွိရာတပ္စခန္းကို စတင္ခ်ည္းကပ္ရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ ရင္ခုန္သံေတြ ပလံုစီေနလိုက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ... တခါမွ မီးပူမတိုက္တဲ့ ရွပ္အက်ႌအျဖဴေလးကို မီးပူတုိက္ရပါေတာ့တယ္..

အေပါစားဆိုေပမဲ့ အတန္အသင့္ ေမႊးတဲ့ Enternity ေရေမႊးကိုလည္း ဆြတ္ထားမိပါတယ္...ဆံပင္ကေတာ့ မေန႕က ညွပ္ထားတာဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္...သူငယ္ခ်င္းဆီက Code 10 ေလးေတာင္ ငွားျပီး သလိုက္ပါေသးတယ္...လူလူသူသူျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရုပ္ကိုၾကည့္ရင္း ေတာ္ေတာ္ ေတာင္သေဘာက်ေနမိပါေတာ့တယ္...ဘယ္သူ႕ေၾကာက္စရာလိုလဲေပါ့ေလ..
သတိၱအျပည့္ ပဲအျပည့္နဲ႕ သူရွိရာအေဆာင္ကို ေျခဦးတည္လိုက္ပါေတာ့တယ္...ဒီေန႕မွ စက္ဘီးက ေႏွးလြန္းေနတယ္လို႕ ခံစားေနရပါတယ္...စက္ဘီးကပဲ ေႏွးေနတာလား ရင္ခုန္သံေတြကပဲ ျမန္ေနတာလား က်ေနာ္ မေဝခြဲတတ္ခဲ့ပါ...

ပထမဆံုးေျခလွမ္းအေနနဲ႕အားလံုးသံုးတဲ့ Method ျဖစ္တဲ့ သူ႕ဆီက စာအုပ္ငွားရမွာေပါ့ဗ်ာ... သူတို႕အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္တယ္ဆိုရင္ကိုပဲ အေဆာင္ေစာင့္ အဖြားၾကီးက ဘယ္သူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္လို႕လဲ လို႕ေမးပါေတာ့တယ္... သူ႕နာမည္ေလး ေျပာလိုက္တာနဲ႕ ဒါဆို ခဏေစာင့္ေနာ္ ...ဘယ္သူလို႕ ေျပာလိုက္ရမလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္နာမည္ေလးပါေျပာလိုက္ရတာေပါ့ေလ...အဲလိုနဲ႕ အေဆာင္ထဲကုိ ဝင္သြားလိုက္တာ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာပါတယ္... ျပန္ထြက္လာေတာ့ အားတက္သေရာနဲ႕ ေမးလိုက္ရတာေပါ့...သူထြက္လာျပီလားေပါ့ေလ...

အဖြားကေတာ့ က်ေနာ့္ေမးခြန္းေလးတစ္ခုကို အေျဖမ်ားစြာ ျပန္ေျဖပါေတာ့တယ္...အင္း သူေရခ်ိဳးေနလို႕တဲ့...
စာအုပ္လာငွားတာမဟုတ္လားတဲ့...သခ်ာၤနဲ႕ အဂၤလိပ္ (၂)အုပ္လံုး ငွားလိုက္တယ္တဲ့...လိုအပ္တာေတြကူးျပီးရင္ စာအုပ္ေတြကို အဖြားဆီမွာ ျပန္ေပးထားလိုက္ပါတဲ့...ဟုတ္ကဲ့.. က်ေနာ္႕ရဲ႕ ပထမဆံုးေျခလွမ္းေတြဟာ အဲေလာက္ထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္...

But, Something is better than nothing.

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

herostar

ကန္ထဲမွာ ေရျပည့္ေနျပီ
သာသာယာယာ ရွိပါသည္။

ငါ့ႏွလံုးသားကန္ထဲမွာ အခ်စ္ေတြျပည့္ေနပါျပီဟာ…ရာသီဥတုကလည္း သာယာပါတယ္. ငါ့ေကာင္းကင္မွာ ေနမင္းဆိုလို႕ နင္တစ္စင္းပဲ ရွိတာပါ…ငါ့ရာသီဥတုကို နင့္စိတ္ၾကိဳက္ ဖန္တီးပါ.

ၾကာပန္းမ်ားလည္း ခူးၾကမည္။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေလွေလွာ္ သြားၾကမည္။

ငါ့ႏွလံုးသားရဲ႕ သူငယ္တန္းဖတ္စာကို နင္နဲ႕ အတူတူ ပထမဆံုးဖတ္ခဲ့ဖူးတာေပါ့ သင္ပုန္းၾကီးမေက်ေသးတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႕ ခ်စ္ခဲ့တာပါ...တကၠသိုလ္မွာ ၉ ႏွစ္ၾကာတာေတာင္ အခ်စ္ဘာသာမွာ ေအာင္မွတ္မရခဲ့ဘူး နင္နဲ႕သာဆိုရင္ ကမာၻဆံုးေအာင္ ၾကာရွည္ေနရဖို႕ ၾကာပန္းေတြခူးျပီး ဘုရားမွာတူတူကပ္ခ်င္ပါ ေသးတယ္။ ဘဝခရီးေတြကို ႏွစ္ေယာက္တူတူျဖတ္ေက်ာ္ လိုက္ခ်င္တယ္။ အခ်စ္ေလွကေလးကို အတူတူစီးရင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေလးေတြ ၾကံဳခ်င္ပါေသးတယ္။ ထားခဲ့လို႕ ေနခဲ့ရေပမဲ့ ငါ့ကန္ေလးထဲက အခ်စ္ေတြဟာ နင့္တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ပါဟာ…

သၾကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္ဟ…ဒီခ်ိန္က တို႕ေတြအေမွ်ာ္ရဆံုး အခ်ိန္ေလ…အိမ္ျပန္ခြင့္ရ ေတာ့မွာမို႕ အေဆာင္ကပစၥည္းေတြ သိမ္းရင္း နင္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္တရေတြကို ၾကည့္ေနမိတယ္..အခ်စ္ရဲ႕ သေကၤတအျဖစ္ နင္ေပးဖူးတဲ့ ေက်ာက္ခဲေလးတစ္လံုးလည္း ပါတာေပါ့...

ဒီခ်ိန္ေလာက္ဆို တကၠသိုလ္ Main ေရွ႕မွာ ေရေလာင္းတဲ့သူေတြမ်ားေနေလာက္ျပီ။ အိမ္မျပန္ခင္ သၾကၤန္က်တာေပါ့ ဟာ…ငါေလ နင့္ကို ေလာင္းဖို႕ ေရသန္႕တစ္ဗူးဝယ္ထားတယ္သိလား…ငါကိုယ္တိုင္ ေရသန္႕မေသာက္နိဳင္ရင္္ေတာင္မွ နင့္ကိုေတာ့ သန္႕ရွင္းတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြနဲ႕ ေလာင္းခ်င္လို႕ေပါ့

သနပ္ခါးဘဲၾကားေလးနဲ႕ Main ေရွ႕ တမာပင္ေအာက္က ခံုဝိုင္းေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ နင့္ကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ငါ့ရင္ထဲ ေအးခ်မ္းလိုက္တာဟာ…ဒီေႏြဘယ္ေလာက္ပဲ ပူပါေစေတာ့…. နင့္မ်က္ႏွာေလးက ငါ့အတြက္ အိုေအစစ္ေလးတစ္ခုပါဟာ…တမာရနံ႕ေတြကို နင့္ပါးျပင္ထက္က သနပ္ခါးနံ႕ေလးက အနိဳင္ယူေနခဲ့တယ္ေလ…

ငါက နင့္ေဘးကို ေရသန္႕ဗူးေလးကိုင္ျပီး ေရာက္လာေတာ့ “တကယ္ေလာင္းေတာ့မွာေပါ့ေလ” ဆိုျပီး မပြင့္တပြင့္ေလးျပံဳးျပခဲ့တဲ့ နင့္ကို သၾကၤန္ေရာက္တုိင္း လြမ္းပါတယ္ဟာ…ေနာက္တြဲေလးထံုးထားတဲ့ နင့္ဆံပင္ေလးကို အသာအယာမျပီး ငါယူလာတဲ့ ေရေတြနဲ႕ နင့္ကို ေလာင္းခဲ့တာေပါ့ဟာ…

က်န္တဲ့ေရတဝက္နဲ႕ နင္ကလည္း ငါ့ကို ျပန္ေလာင္းခဲ့တယ္ေလ…အညာေႏြရဲ႕ အပူဒဏ္ေအာက္မွာ တို႕ေလာင္းခဲ့ၾကတဲ့ ေရေတြ အေျခာက္ျမန္ခဲ့ေပမဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားေပၚနင္ေလာင္းခဲ့တဲ့ ေရေတြကေတာ့ ခုထိစိုေနတုန္းပါပဲဟာ…ဦးထုပ္ငိုက္စိုက္ေဆာင္းတတ္တဲ့ အနက္ေရာင္ အက်ႌေအာက္မွာလည္း ျဖဴစင္တဲ့ အခ်စ္ေတြရွိေနခဲ့ဖူးပါတယ္…

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို တိုင္တည္ပါတယ္ဟာ…ငါၾကံဳခြင့္ရွိမဲ့ သၾကၤန္တစ္ခုေရာက္ရင္ ဘယ္လို အေနအထားမ်ိဳးနဲ႕ ပဲျဖစ္ျဖစ္ နင့္ကို ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေလာင္းခ်င္ပါေသးတယ္…

နင္ ျမင္တတ္မယ္ဆိုရင္ ငါေလာင္းမဲ့ေရေတြဟာ အသဲထဲစိမ့္ေအာင္ ေအးေနမွာပါ..

အားလံုးနဲ႕ ေဝးတဲ့ေနရာေလးတစ္ခုကေန ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္…

နင္ ဒီသၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

herostar

ငယ္ရြယ္ႏူပ်ိဳတဲ့အရြယ္ေတြမွာ အမွတ္တရဆိုတာ ရွိခဲ့ဖူးရင္
ေသဆံုးတဲ့ထိ အမွတ္ရေနတတ္တယ္ဆိုတာ ျဖစ္နိဳင္တယ္ဟ..

ငါ့ႏွလံုးသားရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္အေကာင္းဆံုးအရြယ္မွာ နင္နဲ႕ စေတြ႕ခဲ့တာေပါ့… ခုဆို ငါ့ႏွလံုးသားက ေမ့တတ္ေနၿပီဟ.အတိတ္ကို အမွတ္ရလြန္းေနေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကို ေမ့ေနတတ္လို႕ေလ…

ဆရာရွင္းျပေနတဲ့ သခ်ၤာပုစာၦေတြထက္ ငါက နင့္မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ပိုနားလည္ေနတယ္... ဆရာအလစ္မွာ စကၠဴျမွားေလးနဲ႕ လွမ္းပစ္ရတာ ရင္ခုန္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဟာ…လြယ္အိပ္ထဲမွာ စာအုပ္နဲ႕ ေဘာပင္ ပါခ်င္မွ ပါမယ္…စကၠဴျမွားနဲ႕ ဇြန္းေလးတစ္ေခ်ာင္းကေတာ့ အၿမဲပါေနတတ္တယ္ဟ…စကၠဴျမွားက နင့္ ႏွလံုးသားေလးကို မွန္ေအာင္ ပစ္ဖို႕၊ ဇြန္းေလးတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ အတန္းဆင္းလို႕ တကၠသိုလ္စားရိပ္သာမွာ ေန႕လယ္စာစားတဲ့အခါ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခ်င္လို႕ေလ…

နက္ေမွာင္ရွည္လ်ားတဲ့ နင့္ဆံေကသာေလးေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ နင္ေရးေနတဲ့ စာအုပ္ေလးရဲ႕ ေဘးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့စကၠဴျမွားေလးက်သြားတဲ့အခါ ဘယ္သူဘယ္ဝါ သိခ်င္ေဇာနဲ႕ သမင္လည္ျပန္ေလး လွည့္ၾကည့္တတ္တဲ့ နင့္မ်က္ဝန္းေလးေတြကို ခုထိ ရင္ခုန္ေနတုန္းပဲဟာ…

ဆရာရွင္းျပတဲ့ Differentiate ကိုေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေပမဲ့ နင့္အခ်စ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႕
ငါ ရွိတ္တတ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊၊ နင္က စာေတာ္တဲ့သူေတြကိုမွ အထင္ႀကီးတတ္တာဆိုေတာ့ ငါလို ငေပေလးတြက္ ခက္တာေပါ့ဟာ...နင္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ ငါဟာဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခ်င္ခဲ့တယ္…

နင္နဲ႕ ငါက ေမဂ်ာမတူေတာ့ minor တန္းေလးကိုပဲ အားကိုးေနရတယ္ေလ…သခ်ၤာသင္ရင္း..နင့္ကို ေငးမယ္… တကၠသိုလ္သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ တစိုက္မတ္မတ္ ေလ့လာေနခဲ့မိတာ နင့္မ်က္ဝန္းေတြပါဟာ…

စကၠဴျမွားေလးေတြနဲ႕ Theater 1-2 ကို လြမ္းတယ္ဟာ…ဘဝမွာ ျပန္လည္တူးဆြစရာဆိုလို႕ အတိတ္တစ္ခုပဲ ရွိေလေတာ့ ငါ တန္ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝကိုပဲ အကိမ္ႀကိမ္ျမင္ေယာင္ ေနမိတယ္ဟာ…တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝ Theater ထဲမွာ စာသင္ရတာကို တအား ဂုဏ္ယူမိတယ္…ထရံကာ ဝါးကပ္မိုး အေျခခံပညာေက်ာင္းေလးမွာ သူငယ္တန္းဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးလို႕လားေတာ့ မသိဘူးဟ… လူအမ်ားႀကီး တခါတည္း သင္ယူနိဳင္တဲ့ နည္းပညာတကၠသိုလ္ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ငါ့အတြက္ အစစအရာရာ အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းပါပဲဟာ…

ငါ့အသိဥာဏ္ေတြကိုပါ ရင့္က်က္ေစခဲ့သလို ငါ့ႏွလံုးကိုပါ ရင့္က်က္ေအာင္သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဒီတကၠသိုလ္ႀကီးကို ေတြးမိတိုင္းလြမ္းေနမိတယ္..

ခ်စ္ျခင္းရင္ခုန္ယံုၾကည္စြာျဖင့္ ရုပ္ရွင္ကားကို ေဒြးနဲ႕ အူဝဲတို႕ လာရိုက္တုန္းကဆို မင္းသားမင္းသမီးေတြကို အရွင္လတ္လတ္ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဂုဏ္ယူမိတယ္ဟာ… ငါ့လိုေတာသားတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အူဝဲကို ေအာ္တို ေရးခိုင္းေစခ်င္တာေပါ့...နင္က မႀကိဳက္ဘူးဆိုလို႕ နင့္ စကားကိုပဲ နားေထာင္ၿပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္တဲ့ေနရာကို ေျခဦးေတာင္ မလွည့္ခဲ့ဘူး။ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတြထဲမွာ နင္လည္း မပါခဲ့ဘူးေလ…ငါက နင့္စကားဆိုရင္ ေျမဝယ္မက်ပါဟာ.

တခါက ငါဖတ္ဖူးတဲ့ စာေလးတစ္ေၾကာင္းရွိတယ္..

အခ်စ္ေတြ အမ်ားႀကီးရလိုက္လို႔ ဘ၀ဟာ ပီးျပည့္စံုသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။
အခ်စ္ေတြ အမ်ားႀကီးေပးဆပ္လိုက္ရလို႔ ဘ၀ဟာ ပိုတန္ဖိုးရွိသြားတာ။

ခုေတာ့ ဒီစကားေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ငါေကာင္းေကာင္းနားလည္ ေနၿပီဟ…တန္ဖိုး ဆိုတဲ့စကားေလးတစ္ခုရဖို႕ အခ်စ္ကို ယစ္ပုလႅင္မွာ ဆက္သခဲ့ဖူးပါၿပီ..နင္လည္း နင္တကယ္ ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၿပီဆိုေတာ့ ငါေက်နပ္ရမွာေပါ့…ငါ့ဘဝကို တံတားလိုခင္းေပးလိုက္ရေပမဲ့ နင္တို႕ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္ဆိုရင္ ငါလည္း တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ေအာင္ေနရမွာေပါ့ဟာ…

ေက်ာင္းကို လြမ္းမိတဲ့အခါတိုင္း အရင္တုန္းကနင့္ကိုပါ လြမ္းေနမယ္ေနာ္

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

herostar

အခ်ိဳလြန္တဲ့အခါ အခါးျဖစ္္တယ္ဆိုရင္ ... အခါးေတြလြန္တဲ့အခါ အခ်ိဳျပန္ျဖစ္မွာလား???

ေႏြေလရူးနဲ႔အတူ တမာရြက္ေၾကြေတြ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတတ္တဲ့ အညာေႏြရဲ႕ျမင္ကြင္းကို ျမင္ရတိုင္း တို႕ေက်ာင္းၾကီးကို လြမ္းတယ္ဟာ...ငါ ကိုက အလြမ္းဓာတ္ခံရွိေနတာလားေတာ့ မသိဘူးဟ...ဒီလိုရာသီကို ျပန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ကို မလြမ္းပဲမေနနိဳင္ဘူးေလ..ငါ့ရဲ႕ အမွတ္တရေတြထဲမွာ

ေရႊလီလမ္းေပၚက တမာတန္းေလးရယ္...
ေညာင္ရမ္း ေဆာင္ထဲက ပိေတာက္ပင္ေလးရယ္
ေရၾကည္ရြာထဲက စပယ္ပန္းသည္ၾကီရယ္...အဓိပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္ဟ

နင္ မွတ္မိေသးလား ... ငါက အညာကေတာသားဆိုေတာ့ေလ တမာရြက္နဲ႕ ငပိခ်က္သာ စားရမယ္ဆိုရင္ ဝက္သားနဲ႕ မလဲနိဳင္ဘူးလို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတာ... ေက်ာင္းထဲက တမာရြက္ႏုႏုေလးေတြကို ဆီးသီးနဲ႕ ျပဳတ္ျပီး ငါကိုယ္တိုင္ ခ်က္ထားတဲ့ ငပိခ်က္နဲ႕ ထမင္းအတူတူ စားခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ...မန္က်ည္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ေလးက အသဲေအးတယ္ဆိုျပီး နင္ကလည္း တစ္ခြက္ခ်က္လာတယ္ေလ...ငါးဆင့္ခ်ိဳင့္ၾကီး တကားကားနဲ႕ လမ္းသလားေနတတ္ နင္နဲ႕ ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ဆံုတိုင္း ရယ္ျပႏွုတ္ဆက္တဲ့အခါ နင္မ်က္ႏွာေလး မခ်ိဳမခ်ဥ္ ျဖစ္ေနတာကို ခုထိမွတ္မိေနတုန္းပဲဟ..

ေႏြအၾကိဳမိုးေလး တျဖိဳက္ႏွစ္ျဖိဳက္ ရြာလိုက္တဲ့အခါ ရလာတတ္တဲ့ ေျမသင္းနံ႕ေလးနဲ႕ အတူ ိေတာက္ပင္အို ိုေတြလည္း နိဳးထလာတတ္တယ္ေလ...ေညာင္ရမ္းေဆာင္ထဲက ပိေတာက္ပင္ေလးကေတာ့ ငါ့အတြက္ပဲလားေတာင္ မသိပါဘူးဟာ...ေက်ာင္းဂိတ္တဲ ေခါင္းရင္းက ပိေတာက္ပန္းရနံ႕ ထက္ ငါတို႕ေညာင္ရမ္းေဆာင္ေဘးက ပိေတာက္က သာတယ္လို႕ နင္ကေျပာေတာ့ ငါလည္း ေသခ်ာမသိေပမဲ့ အင္း.ဟုတ္ေလာက္တယ္လို႕ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့ဖူးတယ္...တကယ္ေတာ့ ငါဟာ နင္ဘာေျပာေျပာ လက္ညိွုးေထာင္
ေခါင္းညိမ့္ေနတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါဟာ...နင္ျဖဴဆို ျဖဴ နင္မည္းဆို မည္း နင့္အမိန္႕ပဲ နာခံတတ္တဲ့ နယ္ရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ပါဟာ...

ေရၾကည္ရြာထဲက စံပယ္ပန္းသည္ၾကီး ေဒၚၾကင္ေမ ေတာင္ စပယ္ပန္းေတြ ေရာင္းတုန္းပဲလားေတာ့ မသိဘူးဟ...ညေနတိုင္း စပယ္ပန္း ေတြကို ဘုရားကပ္ဖို႕ ငါတို႕အတူတူဝယ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ...တို႕ဇာတ္လမ္း စပယ္က စတယ္လို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရမယ္ထင္တယ္ဟ နင့္ကို ခ်စ္ေရးဆိုျပီးေနာက္ ရက္တစ္ရာတိတိ စပယ္ေတြ ေန႕တိုင္း ေပးခဲ့ဖူးတယ္ေလ...ငါတို႕ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ငါေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားစာဟာ က်န္ေက်ာင္းအိတ္ၾကီး(ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အၾကီးစား)နဲ႕တစ္ထုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း စံပယ္ပန္းေျခာက္ေတြက ယမ္ယမ္ဗူးနဲ႕ သံုးဗူးအျပည့္ရတဲ့အေၾကာင္း နင္ျပန္ေျပာေတာ့မွ ငါေတာ္ေတာ္ ဆိုးတဲ့ေကာင္ပါလားလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္ေနမိတယ္

ခုေတာ့ဟာ တမာေတာမွာၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ငါဟာ စံပယ္ခင္းထဲက နင္နဲ႔ မဆံုနိဳင္ေလာက္ေအာင္ ပိေတာက္နဲ႕ေဝးတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ ရွင္သန္ေနရတယ္ဟာ...ဗမာေတြ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ ဗမာဟာ ဗမာပဲေလ...ေခ်ာကလက္နဲ႕ ကိုလာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေပါေပါ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႕ ထန္းလ်က္ခဲကိုပဲ ခံုမင္ေနဆဲပါဟာ...ဝက္သား ငါးဆယ္သားနဲ႕ တမာရြက္တစ္စည္း ေစ်းခ်င္းတူတာေတာင္ ငါ့ ေက်ာင္းၾကီးကို လြမ္းတဲ့အခါ တမာရြက္တစ္စည္းကိုပဲ အလြမ္းေျပ ဝယ္စားမိတယ္ဟာ...

နင္တို႕ေတာင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေတြ နီးျပီေနာ္...မတ္လ ၂၂ ရက္ေန႕ဆိုလား ... မာစတာၾကီးေတြျဖစ္ၾက၊ ေဒါက္တာၾကီးေတြ ျဖစ္ၾကနဲ႕ အားက်လိုက္တာဟာ...ဘြဲ႕ယူတုန္းမွာတီးေလ့ရွိတဲ့ ဘြဲ႕ႏွင္းတီးလံုးေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ အီလည္လည္ၾကီး ခံစားရတယ္ဟာ...မိဘေတြ စံုစံုညီညီနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ ဝမ္းသာဝမ္းနည္းၾကီးေပါ့...ဝမ္းသာတာက ဘြဲ႕ေတြရၾကျပီမို႕ ..ဝမ္းနည္းတာက ပညာသင္ကာလ တစ္ခုျပီးဆံုးသြားလို႕...တို႕ေတြ ခြဲခြာရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိေပါ့ဟာ...
ဝတ္ရံုနက္ၾကီးရဲ႕ တည္ျငိမ္ နက္ရွိုင္းမွုနဲ႕ အတူ အဝါေရာင္လိုင္းကေလး ႏွစ္ခု ပခံုးေပၚေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ တိုေတြ တာဝန္တစ္ခုကို ရုန္းရေတာ့မယ္လို႕ ဆိုလိုေနတာလားေတာ့မသိဘူးဟာ...အဝါေရာင္လိုင္းကေလး ပခံုးေပၚေရာက္ခဲ့တာ ခဏဆိုေပမဲ့ က်ရာတာဝန္ကို ထမ္းရင္း အသိုက္ခဏခဏ ေျပာင္းေနရတာကေတာ့ အၾကာၾကီးပဲဟာ...

အဓိပတိလမ္းမေပၚမွာ ခဏေလာက္ျပန္ဆံုတာေတာင္ မ်က္ႏွာလႊဲျပီး ဆိုင္ကယ္ကို ဒုန္းစိုင္းသြားတဲ့ နင့္ကို
ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း ငါ့ျမင္ကြင္းကေန နင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အထိ ငါရပ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္
ဒီတခါ ျပန္ဆံုးဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါ နင့္ကို ႏွုတ္ဆက္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားမိမွာပါဟာ...

ခါးသီးမွုေတြ ရင္မွာပိုက္ရင္း အတိတ္က ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြကို တူးဆြေနပါ့မယ္...
အခါးေတြရဲ႕ ေနာက္က ရလာမဲ့ ခ်ိဳျမိန္ျခင္းေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတတ္လို႔ပါ...

နင္ေပ်ာ္ပါေစ

ေလးစားလ်က္

herostar

လူပ်ိဳလက္ ဝက္ျမီးတဲ့ဗ်... ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကေလးက keyboard ေပၚမွာ ဝက္ျမီးေလးလို အျငိမ္မေနတဲ့အခါ တကၠသိုလ္က ေႏြညေတြအေၾကာင္း ေရာက္ေရာက္သြားတတ္တယ္ဗ်...အမိတကၠသိုလ္ လို႕ မိခင္နဲ႕ နိဳင္းရေလာက္ေအာင္ တကၠသိုလ္ရင္ခြင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္တို႕တြက္ တကယ္ကို ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးပါတယ္...

ကံေခတယ္ပဲ ေျပာရမလား? ဆယ္တန္းေအာင္လို႕ တကၠသိုလ္ကို တက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ပထမႏွစ္မွာ ၾကံဳရတာက မေမ့ခ်င္စရာပဲဗ်...ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္းက အညာသားေတြအတြက္ မႏၱေလးနည္းပညာ တကၠသိုလ္ၾကီးက ပထမႏွစ္မွာ မၾကိဳဆိုခဲ့ဘူးဗ်...

မံုရြာလို ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕တဲ့ အညာေျမ ေႏြေနပူပူမွာ ေမြးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆာင္းရာသီမွာ ျပင္ဦးလြင္ G.T.I ကို ပို႕ခဲ့တယ္ေလ...ပုစြန္ထုပ္လို ေကြးေနေအာင္ အိပ္လို႕ေကာင္းတဲ့ ေဆာင္းရာသီ မနက္ေစာေစာေတြမွာ P.T ဆိုတာၾကီး ထထ ေျပးရတာ ေသခ်င္ေစာ္ေတာင္ နံမိပါတယ္...မနက္မနက္ ၾကားရတဲ့ ငွက္ဆိုးထိုးသံ P.T ခရာသံၾကီးနဲ႕ အတူ..ဘာစိတ္ဓာတ္လဲ..သံမဏိစိတ္ဓာတ္ ဆိုျပီး ဖေယာင္းလို ေျပးခဲ့ရပါတယ္

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်ာင္းသားလိုလို စစ္သားလိုလို ဖားတပိုင္းငါးတပိုင္း ဘဝနဲ႕ ေျပးလိုက္ရတဲ့ P.T ဟာ ရွစ္လ ၾကာခဲ့ပါတယ္....မနက္မနက္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ျပီးစားခဲ့ရတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ကို ခုထိမွတ္မိတုန္း...ဒန္ဖလား ပံုစံခြက္ၾကီးနဲ႕ ထမင္းတစ္လုပ္ ေျမပဲတစ္ေစ့ စားရင္ေတာင္ အလုတ္ ႏွစ္ဆယ္သာသာပဲ စားလို႕ရတဲ့ ေရႊဝါေရာင္ ထမင္းေၾကာ္ေတြက အစာအိမ္ထဲကို ခဲထည့္ထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲဗ်ာ..

ဒီလိုနဲ႕ ေပါ့ဗ်ာ..အင္မတန္ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြရက္ေတြလည္းေရာက္ေရာ .ျပင္ဦးလြင္ကေန ေျပာင္းရေတာ့တာေပါ့.. ခုေတာ့ M.T.U (Mandalay Technology University), ကိုေရာက္ျပီေပါ့ဗ်ာ...ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ေရာက္စက ေတာၾကီးျမက္ၾကီးထဲ ေနရမွာဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြ မရွိေလာက္ဘူးလို႕ ထင္တာေပါ့. .တကယ္ေတာ့ အေပ်ာ္ဆိုတာက ေနရာေဒသေတြနဲ႕ မဆိုင္မွန္း ေနာက္ေတာ့ သိလာတာေပါ့ဗ်ာ..

တခါတခါ ဘယ္ရက္ေတြက ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးလဲလို႕ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေျပာရ အခက္သားဗ်.. ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ဗ်ာ ... ေက်ာ္သူေဆြမွာ ဆီဆမ္းေလးတစ္ပြဲ စားျပီး Black and White မွာ က်ဆိမ့္ေလးတစ္ခြက္နဲ႕ London ေလးတစ္လိပ္ေလာက္ ခဲလိုက္ရရင္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ လံုေလာက္ ေနတတ္လို႕ပါ...ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ဒီေနရာေလးက ခံစားမွု ေပါင္းစံုကို ေပးစြမ္းနိဳင္တဲ့ဗ်... .မ်က္စိစားပြဲထိုင္းရင္ ေထြရာေလးပါးေလးေျပာရတာေပါ့..

ခက္တာကဗ်ာ..ျပင္ဦးလြင္က ေျပာင္းလာခါစ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ေတြကို နာမည္ ဘယ္သူေတြ ေပးထားလဲေတာ့မသိဘူးဗ်....ၾကြက္ဆယ္ေကာင္တို႕..က်ားဆယ္ေကာင္တို႕ေပါ့..ၾကြက္ဆိုတာကၾကြက္တြင္းျဖစ္ေအာင္ ေသာက္ေနတတ္ တဲ့ ဂ်ိဳးေတြကို ေျပာတာတဲ့..က်ားဆယ္ေကာင္ ဆိုတာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြနဲ႕ မိတ္ဖြဲ႕ခ်င္တဲ့ ေကာင္ေတြကို ဦးခ်ိဳး ထားတဲ့ သေဘာလားေတာ့ မသိလူးဗ်..

စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္မွုေတြက သံေယာဇဥ္ေတြကို ေမြးဖြားေပးနိဳင္ပါတယ္ဗ်ာ...တကၠသိုလ္ အဝန္းအဝိုင္းၾကီးက က်ယ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေလာကက က်ဥ္းေလးေတာ့ တစ္ခုခုဆို ျပန္႕လြယ္တယ္ေလ... ရည္စားစကားဆိုတာၾကီးကိုလည္းေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားျပီးမွ ေျပာရတာဗ်...စံျပေက်ာင္းသားေတြတြက္ ရည္စားစကားဆိုတာ ေပပင္နဲ႕ ေပသီးလိုပါပဲဗ်ာ...ေျပာျပီးမွ မီးနီျပလိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြဲျပီသာမွတ္....

ဒီနယ္ေျမေတြက ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ အတူ သစၥာတရားေတြလည္း လႊမ္းျခံဳေနတတ္လို႕ေလ...
ခ်စ္တိုင္း မညားခဲ့ၾကရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်စ္ေတြကို တကၠသိုလ္ ေမာ္ကြန္းတုိက္မွာ ကမၸည္းေရးထိုးထားခဲ့ဖူးပါ တယ္...အခ်စ္ေၾကာင့္ေနခဲ့ရဖူးတဲ့ ပါခ်ဳပ္အိမ္မွာ တိုက္ပိတ္ခံရျခင္းေတြ အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ...ေတာ္ျပီဗ်ာ..ေနာက္မွပဲ ဆက္ေတာ့မယ္ေနာ္

ေလးစားလ်က္

herostar

တခါတခါ နင္တို႕ အတန္းျပီးခ်ိန္ထိ ထိုင္ေစာင့္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွည္ရတယ္ သိလား ။ဒီေန႕ ငါကိုယ္တိုင္ ခ်က္ထားတဲ့ ဝက္သားဟင္းေလးနဲ႕ ခ်ဥ္ေပါင္ေက်ာ္ေလး နင့္ကို စားေစခ်င္လိုက္တာဟာ။ တကယ္ဆို ငါကေလ...ငါ့အိမ္မွာ ဘုရင္တစ္ဆူလို ေနခဲ့ဖူးတာဟ...နင္နဲ႕ ေတြ႕မွ အပါးေတာ္ျမဲ ရာထူးကို ရေပမဲ့ ဒီလိုေလးေတြ လုပ္ေပးခြင့္ ရေနတာကိုပဲ ေပ်ာ္ေနမိတယ္ေလ..

ဒီေန႕ ငါတို႕ေမဂ်ာက အရင္ေစာဆင္းတယ္ေလ...ဒါ့ေၾကာင့္ ငါကနင့္ကို ေစာင့္ေနႏွင့္တာေပါ့ .. နင့္ကို ငါ့နဲ႕ အတူထမ္းပိုးခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့စက္ဘီးနီညိဳေရာင္ေလးေတာင္ အေရာင္ေတြမွိန္ေနျပီဟ...ဒါေပမဲ့ သူလည္းငါနဲ႕အတူ ငါးႏွစ္လံုးလံုး တာဝန္ေက်ခဲ့ပါတယ္ဟာ...နင္ အေဆာင္ျပန္ေနာက္က်မွာစိုးလို႕ လွ်ာထြက္ေအာင္ နင္းခဲ့ရေပမဲ့ ေမာလားလို႕ ေမးတဲ့အခါတိုင္း မေမာဘူးလို႕ ေျဖရတာ အေမာပါပဲ...

ခုနင့္ကို တင္ၿပီးစက္ဘီးေလး မစီးရတာ ၾကာလာေတာ့မွ ငါေမာတတ္ေနျပီဟ...အရင္တုန္းက မေမာခဲ့တဲ့ အေမာေတြက ခုမွ စုျပီးသိပ္ခံစားေနရတယ္ ထင္ပါတယ္ဟာ..ငါေလ...နင္နဲ႕ အတူစားခဲ့ဖူးတဲ့ တိုးေက်ာ္ေက်ာ္က ထမင္းဆီဆမ္းေတြကို ခုထိ သတိရတုန္း ဒီစာေလး ေရးေနရင္းနဲ႕ေတာင္ တိုးေက်ာ္ေက်ာ္ကို သတိရတဲ့အခါ ငါ့ ႏွလံုးသားက ဆတ္ကနဲ နာက်င္ေနတတ္ျပီဟ..

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ...နင့္တို႕အတန္းျပီးေတာ့ နင့္ကို ေတြ႕ခြင့္ရျပီ... ငါအရမ္းေပ်ာ္သြားတာပဲဟာ...ဝက္သားဟင္းက ဆားငန္ေနေပမဲ့ နင္က ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္..တကယ္ဆို ငါေတာင္ မနည္းမ်ိဳခ်ေနရတာ သိတာေပါ့...နားလည္ေပးတတ္လြန္းလို႕ သိပ္ခ်စ္ေနမိတာေနမွာ...

ဒီစာမ်က္ႏွာေတြက နင္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာေတြမဟုတ္ေတာ့ေပမဲ့ ငါမွာ ေျပာျပရင္ နားလည္ေပးနိဳင္မဲ့လူ မရွိလို႕သာ ခံစားခ်က္ေတြကို အန္ထုတ္ေနရတာ...အရက္ေသာက္လို႕ အမူးလြန္ေနရင္ေတာင္ နင့္နာမည္ေလးတလိုက္မွ အန္ဖတ္က ထြက္လာတတ္တာဟ...နင္ ငါ့ရင္ထဲ ဘယ္ေလာက္ထိ တစ္ဆို႕ေနလဲ နင့္ကို သိေစခ်င္လိုက္တာဟာ....လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ အခါရင္ဘတ္ေတြ တအားေအာင့္တယ္ဟ..

ငါ့မွာ ႏွလံုးေရာဂါအခံရွိလို႕လားေတာ့ မသိဘူး...တစ္ခုခု နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္း ခံစားလိုက္ရရင္ သူမ်ားနဲ႕ မတူေအာင္လွုိက္ဖိုျပီး ေမာေနတတ္တယ္ေလ..ခုခ်ိန္ဆို နင္နဲ႕ အတူစိုက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေအာင္ေကာင္းေက်ာ္ ဓမၼာရုံေဘးက သေျပပင္ေလးေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကီးေနေလာက္ျပီေနာ္....သူတို႕ေလးေတြကို ရွင္သန္ေအာင္ စိုက္ပ်ိဳးနိဳင္ခဲ့ၾကေပမဲ့ နင္နဲ႕ ငါရဲ႕ ရွင္သန္မွုကို ေတာ့ မစိိုက္ပ်ိဳးနိဳင္ခဲ့ၾကဘူးေလ..

Building 14 အဝင္က တမာပင္ေလးေတာင္ အရင္ကထက္ အရိပ္ေတြေကာင္းေနေလာက္ျပီဟ.. ဒီေဆာင္းကၽြတ္လို႕ ေႏြဝင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တမာေတြေၾကြေတာ့မယ္ေနာ္...တမာရြက္ေၾကြေလးေတြ ေလအတိုက္ ေၾကြက်တဲ့ အခါ ေလထဲက ရြက္ေၾကြေလးေတြ လိုက္ဖမ္းတမ္း ကစားရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ ေလ...နင္က ေလထဲက ရြက္ေၾကြေတြကိုေတာင္ ငါ့ထက္မိေအာင္ ပိုဖမ္းနိဳင္တဲ့သူပါဟာ...

ငါကေလ..ရြက္ေၾကြေလးတစ္ခုကိုေတာင္မွ မိေအာင္ဖမ္းနိဳင္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ...

ေလးစားလ်က္

herostar

အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြနဲ႕ ၾကည္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ျမင္ရတိုင္း အမိတကၠသိုလ္ၾကီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူဝတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖဴေရာင္ ရွပ္အက်ၤီေလးနဲ႔ မည္းျပာေရာင္ ပုဆိုးေလးကို လြမ္းမိတယ္...

တိမ္တိုက္ေတြ ေရြ႕လ်ားေနၾကသလို သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေဝးကြာေနၾကေပမဲ့ ၾကည္ျပာေရာင္ စိတ္ဓာတ္ေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ တူညီေနၾကတုန္းပါ...က်ေနာ္တို႕ ဝတ္ခဲ့ၾကတာ ယူနီေဖာင္းလို႕ ပဲ ထင္ခဲ့မိတာ.......... တကယ္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကိုပါ ထပ္တူၾကေနေစခဲ့တာပါ

တမာတန္းေလးနဲ႕ ေျမနီလမ္းေလးကို လြမ္းတယ္....အဓိပတိလမ္းမထိပ္က အုတ္ခံုေလးကိုလည္း လြမ္းတယ္...
ညေနခ်ိန္ေတြဆို အေဆာင္ေရွ႕က ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို ႏွစ္ေယာက္တူတူ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတာ ေလွ်ာက္ဖူးသူတိုင္း ေမ့နိဳင္မွာတဲ့လားဗ်ာ...ဘဝရဲ႕ လမ္းေတြမွာ တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့အခါ ဟိုစဥ္ခ်ိန္ေတြကို သတိရမိတယ္

စားေမးပြဲနီးမွ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက စာအုပ္လိုက္ငွားျပီး မိတၱဴကူးရတဲ့ ဘဝေလးကို ခံုမင္မိတယ္…
တကယ္ေတာ့ စာပဲမိတၱဴကူးရတာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး…ဦးေႏွာက္ေတြကိုပါ မိတၱဴကူးခြင့္ေပးဖို႕ လက္ဖက္သုတ္တစ္ပြဲ…အေၾကာ္တစ္ဝိုင္းနွုန္းနဲ႕ ေတာင္းပန္ရတဲ့ အခါလည္းရွိတာေပါ့...

တခါကတကၠသိုလ္ ေႏြရက္ေတြမွာေပါ့.... Main အေပၚဆံုးထပ္က ေလသာေဆာင္ေလးမွာ စာအတူတူလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝေတြကို ဘယ္လိုေမ့လို႕ရမွာလဲ..တကယ္ေတာ့ တို႕ဖတ္ခဲ့ၾကတာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြတင္ မကပါဘူး… ဘဝသင္ခန္းစာေတြေရာပါပါတယ္ဟာ…

တကၠသိုလ္ သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေတြသာ အခ်ိန္မေရြးေမ့ခ်င္ေမ့မယ္..
သူငယ္ခ်င္းတို႕ရဲ႕ ေဖာ္ေရြတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႕ သူတို႕အသံေတြကို အခ်ိန္မေရြး သတိေနတတ္ပါတယ္

အရင္းတုန္းကဆို ေလခ်င္းတိုင္းေလေနျပီး စာမလုပ္ဘဲ ေလွ်ာက္သြားေနရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝိုင္းထိန္းၾကတယ္…ဦးရွည္ၾကီးကလည္း အားေပးတယ္…ကိုယ္ေသာက္ရင္ ေသာက္သေလာက္ သူစီးပြားတက္မယ္ဆိုတဲ့ အသိ သူ႕မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး…ငါ့ညီေလးတို႕ ဒီေလာက္ဆို.ေတာ္ေလာက္ျပီ လို႕ ေျပာတတ္တယ္…

ေက်ာင္းေရွ႕က ဦးရွည္ၾကီးကေတာင္ ဒီလိုၾကင္နာတဲ့ စကားေလးေတြ ေျပာေနတတ္ပါတယ္္..ဒါဆို က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကသာ စကားေျပာတတ္မယ္ဆိုရင္ ဗိုက္ေခါက္ဆြဲလိမ္ရင္း ကရုဏာေဒါသနဲ႕ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေျပာေနလိ္မ့္မလဲဗ်ာ.....လမ္းၾကံဳရင္ ဦးရွည္ၾကီးကို ေျပာလိုက္ၾကပါဗ်ာ...အရင္ကလို လူေပၾကီး မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းေပါ့

တစ္ေယာက္တည္း ၾကိဳက္သေလာက္ေသာက္လို႕ရေနေပမဲ့ ဒီဘီယာေတြက စႏွိုးဝွိုက္က ဘီယာေလာက္ မခ်ိဳျမိန္ဘူး…အျမည္းနည္းနည္းနဲ႕ လုေသာက္ေနရေပမဲ့ ေပ်ာ္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေသာက္ရတဲ့ အရသာကို ဘာနဲ႕မွ မလဲနိဳင္ပါဘူး။ မူးလာတိုင္း ရင္ဖြင့္ရတဲ့ အရသာေလာက္ ဘယ္အရာက ေကာင္းအုန္းမွာလဲဗ်ာ။

အခန္းတစ္ခန္းမွာ စုအိပ္ရင္း မေလာက္ငွတဲ့အခါ ေစာင္ေတြကို လုျခံဳရတယ္ .....လုျခံဳခဲ့ရတဲ့ ေစာင္ေတြက မေႏြးေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ခင္မင္မွုက ေႏြးေထြးတယ္။ တကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီးကစာပဲသင္ေပးတတ္တဲ့ ေနရာလို႕ ထင္ခဲ့မိတာ။ တကယ္ေတာ့ ႏွလံုးသားေတြကိုလည္း ရင့္က်က္လာေအာင္ သင္ေပးနိဳင္ခဲ့ပါတယ္…

ဒီနယ္ေျမမွာ ေျပာမဲ့ဆိုမဲ့သူ ဆီးၾကိဳမဲ့သူေတြ မရွိေတာ့ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ခင္မင္မွုေတြကို တသသ ေတြးရင္း ကိုယ္ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနရျပီ...လုပ္ယူေနတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ထိ စစ္မွန္မွာတဲ့လဲဗ်ာ…

M.I.T မွသူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို သတိရေနမိတယ္

herostar

ငါတို႕ ေက်ာင္းေလးရဲ႕ အဝင္မွာ ေရနီေျမာင္းေလးတစ္ခု ရွိတယ္…တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတတ္ျပီး အလြန္လည္း ေအးျမတယ္။ ေက်ာင္းအဝင္ အဓိပတိလမ္းမၾကီးရဲ႕ ေဘးမွာ တမာေတာေလးရွိတယ္..ဒီခ်ိန္ဆို တမာေတာေလးက ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြေတြနဲ႕ ပံုေနေလာက္ေရာေပါ့

အရင္တုန္းကဆို ငါတို႕ေတြ တမာေတာေလးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကဖူးတယ္။ နင္နဲ႕ ငါ စိန္ေျပးတမ္း ကစားခဲ့ၾကဖူးတယ္…နင္ကေျပးတဲ့အခါ ငါက မိေအာင္လိုက္ဖမ္းရျပီး ငါက ေျပးတဲ့အခါ နင္က မိေအာင္လိုက္ ဖမ္းတယ္…ဒီေဆာ့နည္းေလးကို ငါသိပ္သတိရတာပဲ ေျပးလို႕ေမာလာတဲ့အခါ အေဆာင္က ငါယူလာတဲ့ ေရဗူးေလးကို ႏွစ္ေယာက္တူတူ လုေသာက္ၾကတယ္…ငါက ေကာင္ေလးဆိုေတာ့ နင့္ကို ဦးစားေပးရတာေပါ့

ငါက အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ႌေလးကို ေန႕ တိုင္းဝတ္ရတယ္။ နင္ကလည္း အျဖဴေရာင္ရင္ဖံုးအက်ႌေလးကို ဝတ္ရတယ္.. ၾကည္ျပာေရာင္ လံုခ်ည္ေလးနဲ႕ နင္ေလ..တအားလွတာပဲ..နင္က နည္းနည္းေလးဝေတာ့
ငါက ပါက်ယ္ေလးလို႕ ေခၚတယ္… မိုနာလီဇာကို လွတယ္လို႕ စာအုပ္ေတြထဲမွာငါ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္… ငါ့မ်က္စိထဲမွာေတာ့ နင္ေလာက္ မလွတာ ေသခ်ာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါေလ.. နင့္ေရွ႕မွာ နင့္ကို လွတယ္လို႕ မခ်ီးက်ဴးမိဖူး…

ငါရင္ထဲမွာပဲ နင့္အလွေတြကို သိမ္းထားခဲ့တာကိုး…ငါတို႕ ေမဂ်ာက ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲေလးမွာ ငါလည္း သီခ်င္း ဆိုခ်င္မိတယ္…သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဆိုၾကတယ္။ ငါက သၾကၤန္မိုး သီခ်င္းေလးဆိုေတာ့ နင္က စင္ေပၚမွာ ကေပးခဲ့တယ္။ ငါတို႕ ပါခ်ဳပ္ၾကီးကေတာင္ ငါ့တို႕ကို ဆုခ်သြားေသးတယ္။ သၾကၤန္လို႕ ၾကားလိုက္မိတိုင္း ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႕ အတူ နင့္ကို သတိရေနတတ္တယ္။

ႏွစ္ေတြသာ ၾကာေညာင္းလာခဲ့ေပမဲ့ မေဟာင္းႏိူင္တဲ့ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႕ အတူ တမာေျမကေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို သတိရတယ္။ စြယ္ေတာ္ ရွိုက္သံသီခ်င္းေလးကို နားဆင္ရင္းနဲ႕ေတာင္ တမာရွိုက္သံကို ၾကားေနမိတယ္
သီတင္းကၽြတ္ မီးေမွ်ာပြဲညေလးမွာေပါ့….နင္တို႕လည္း အဲဒီညမွာ အေဆာင္အျပင္ထြက္ခြင့္ရတယ္…ငါတို႕ေတြ အဓိပတိလမ္းမၾကီးေပၚ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္…ဦးတည္ရာ အတူတူနဲ႕ေပါ့

တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ မဲဇလီဖူးသုတ္ေတြ နင္တို႕ အေဆာင္မွာ လုပ္ၾကတယ္။ ငါတို႕လည္း ေဆးေပါင္းခတဲ့ အခ်ိန္ကို နင္တို႕နဲ႕ အတူတူ ေစာင့္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အိုးစည္ ဒိုးပတ္သံေတြနဲ႕ ဆရာ ဆရာမတို႕ အေဆာင္ေတြမွာ မုန္႕ဖိုးလိုက္ေတာင္းၾကတယ္။ ငါက က,ရတာဝါသနာပါတယ္…ဒါေပမဲ့ နင္ရွိေနေတာ့ ငါ ရွက္ေနမိတယ္..
ေက်ာင္းသားဘဝ အျဖဴထည္ေလးေတြမို႕ ရိုးသားမွုေတြ လိွုင္လွိုင္ပြင့္ခဲ့ၾကတယ္