လမိုက္ညမ်ားတြင္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္အူတတ္ေသာ ေခြးအူသံမ်ားကို ၾကားရသည့္အခါ ငယ္စဥ္က ေၾကာက္စိတ္မ်ား ဝင္ခဲ့ဖူးသည္။ ေျခာက္ျခားဖြယ္ေန႕ရက္မ်ားတြင္ အမိ၏ ရင္ခြင္ၾကား၌ ေခါင္းကေလးကို ဖြက္၍ ေနခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘဝက မ်က္ႏွာသာ မေပးခဲ့ေခ်။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားအျဖစ္ ေက်ာင္းအိပ္ ေက်ာင္းစား ေနရင္း အစိုးရ အတန္းပညာမ်ားကိုလည္း ေလ့လာရသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္၊ သဒၵါ၊ ဗုဒၶဝင္၊ မဟာဝင္ စသည္တို႔ကို ဘႀကီး ဘုန္းႀကီးထံတြင္ သင္ယူ ရသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ဟင္းေကာင္းစားရသည္မွာ မွန္ေသာ္ျငားလည္း စာသင္ စာအံရခ်ိန္မ်ားတြင္ အလြန္ပင္ ခက္ခဲပါသည္။ ပရိတ္ႀကီး (၁၁) သုတ္ႏွင့္ ရွင္က်င့္ဝတ္ကို အာဂံုေဆာင္ထားရၿပီး ထမင္းစားတိုင္းလည္း အလွဴရွင္မ်ားကို ေမတၱာပို႕ရသည္။

ထိုစဥ္အခါက ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွန္တကယ္ခင္မင္ၾကင္နာသူမွာ သက္႐ွိဆို၍ ေခြးပိန္ေလးတစ္ေကာင္သာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မွတ္ထင္မိသည္။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ မိတ္ေဆြ၊ ကၽြန္ေတာ္၏ ကစားေဖာ္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ စားေဖာ္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘဝတူမ်ား ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္မိပါသည္။

မေကာင္း ေက်ာင္းပို႔ ဆိုသည့္ျမန္မာ စကားပံုတစ္ခု႐ွိသည္။ သူ႔ကို သူ႔သခင္မ်ားက ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဆိုး၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ အၿပီးပို႔ထားခဲ့ျခင္းလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်ာမသိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ အင္မတန္ဆိုးလြန္း၍ မိဘမ်ားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ပို႔ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုေခြးပိန္ေလးကိုေတာ့ က်ားဘို ဟု ကၽြန္ေတာ္က နာမည္ ေပးထားပါသည္။

သူသည္ ညစဥ္ ညတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ေျခရင္းတြင္သာ အိပ္ေလ့႐ွိပါသည္။ မည္သို႔ပင္ ေမာင္းထုတ္ေစကာမူ ေပကပ္ကပ္ ဂ်စ္ကန္ကန္ႏိုင္လွေသာ သူ႔အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသို႕ သူ ေရာက္လာခါစက လသားအ႐ြယ္ေလးမွ်သာ ႐ွိေသးသည္။ ႏို႔ပင္ မျပတ္ေသးေသာ အရြယ္မို႕ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ႀကိဳက္ေသာ ႏြားႏို႔မ်ားကိုပင္ သူ႔ကိုသာ တိုက္ခဲ့ရသည္။

ဘႀကီး ဘုန္းႀကီးကလည္း သူ႔ကို အလြန္ခ်စ္ပါသည္။ သူ႔အတြက္ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေကြးဖို႕ ဂုန္နီအိတ္တစ္လံုး ေပးထားပါသည္။ သူကေတာ့ ထို ဂုန္နီအိတ္ေလးကို ကိုက္ခ်ီလာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေျခရင္းတြင္သာ အိပ္ပါသည္။ မနက္(၄)နာရီခန္႕ လင္းၾကက္တြန္သံၾကားသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ အုန္းေမာင္းထေခါက္ရပါသည္။ လင္းၾကက္သံကို က်ားဘုိက ေကာင္းေကာင္း သိသည္။ ထိုအသံၾကားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို သူ႔ႏႈတ္သီးျဖင့္ ထိုးပါေတာ့သည္။ ထိုမွ်ႏွင့္ မႏိုးလွ်င္ေတာ့ ေခါင္းရင္းဘက္ထိ လာၿပီး သူ႔လွ်ာျဖင့္ ပါးလ်က္ နားလ်က္ လုပ္ပါေတာ့သည္။ အိပ္မက္မွ လန္႔ႏိုးသည့္ အခါမ်ားတြင္ေတာ့ သူ႔ကို စိတ္တိုမိပါသည္။

သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္တိုေလ့ မရွိပါ။ သြားေလရာ လိုက္လာတတ္ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ၃ ႏွစ္မွ် စားအတူ သြားအတူ ေနလာခဲ့ရာ တစ္ရက္တြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေအာက္၌ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္။ ဘယ္က ဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္က ေျမြတစ္ေကာင္ကို ခ်ီလာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္နားတြင္ ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို သိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ေခြးပိန္ေလး က်ားဘိုက ထို ေျမြ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႔ မလာေစရန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကာ၍ ထိုးေဟာင္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ စူးစူးဝါးဝါး ေဟာင္သံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ႏိုးလာေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထေျပးမိပါေတာ့သည္။

ေနာက္မွ အသိဝင္လာကာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ယူလာၿပီး ထိုေျမြကို ေျခာက္ထုတ္ရပါေတာ့သည္။ ခုခ်ိန္ထိ အသက္သခင္ ေခြးပိန္ေလးကို အမွတ္ရေနမိပါသည္။ မည္သူမွ် ကၽြန္ေတာ္အား မမွတ္မိသည့္တိုင္ ျပန္ေရာက္ျဖစ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိေနတတ္သူမွာ ထိုေခြးပိန္ေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ၾကာခဲ့ၿပီ ဆိုေပမဲ့ ေတြးမိတိုင္း မေန႕တေန႕ကလို ခံစားရၿမဲပါ။

ေခြးသက္တမ္းေစ့၍ ကၽြန္ေတာ့္ေခြးပိန္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထာဝရႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔ေပၚမွာရွိခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သံေယာဇဥ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ေနသည့္တိုင္ ႐ွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ခင္မင္ေလးစားလ်က္

herostar

ေပါင္မုန္႕ေတြ၊ ပီဇာေတြနဲ႕ ေန႕စဥ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနရတာ ၾကာေလၿပီ။ စားေကာင္းလို႕ စားေနမိတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဝယ္ရတာ လြယ္ကူျခင္း၊ အခ်ိန္ကုန္သက္သာျခင္းမ်ားေၾကာင့္သာ ဒါေတြကို အားျပဳစားေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဗိုလ္စာ စားရတယ္ဆိုၿပီး ႀကိဳက္သေယာင္ေယာင္ရွိခဲ့သည္။ ၾကာၾကာဝါးေတာ့ ခါးမွန္းသိလာသည္။ ျမန္မာစာစားရတိုင္း အားရတင္းတိမ္လွသည္။ အီလည္လည္ျဖစ္သည့္ ဥေရာပစာမ်ားကို စားလာသည္မွာ ႏွစ္ခ်ီေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အခုထိ ကၽြန္ေတာ့္ အစာအိမ္က အေနာက္တိုင္း အစားအစာမ်ားႏွင့္ ရင္ႏွီးတယ္ကို မရွိေသးပါ။

ဒီေန႕ေတာ့ ျမန္မာအစားအစာကို အားပါးတရ ခ်က္စားမိပါေတာ့တယ္။ အမ်ိဳးသားတို႕၏ ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းကို သြားရာလမ္းေၾကာင္းသည္ ထမင္းေကာင္း ဟင္းေကာင္းခ်က္တတ္ျခင္းလို႕ ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ မည္မွ်ပင္ ဆိုးႏြဲ႕ေနေစကာမူ အိမ္သူသက္ထားက ထမင္းေကာင္းေကာင္း ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလး ခ်က္ေကၽြးလိုက္လွ်င္ ဆိုးသမွ်ကို ျပံဳးျပံဳးႀကီး ခံယူကာ အသက္ထက္ဆံုး ခ်စ္သြားၾကသည့္ လင္မယားစံုတြဲမ်ားကို ျမင္ခဲ့ဖူးသည္။ တကယ္ေတာ့ ထမင္းဟင္းခ်က္ရသည္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္လွ၏။

ခုပင္ ၾကည့္။ အညာသားပီပီ အညာထမင္းဟင္းေလး စားခ်င္တာေၾကာင့္ အာရွမွ လာေရာင္းသည့္ ေစ်းဆိုင္မ်ားကို သြားရသည္။ အရင္ဆံုး ကန္စြန္းရြက္တစ္စီး ဝယ္ပစ္လိုက္သည္။ အိမ္မွာတုန္းက ေရတြင္းေဘး ေပါက္ေနတဲ့ ကန္စြန္းခင္းႀကီးကို မုန္းမိသည္။ ေမေမက ဗီတာမင္ရေအာင္ ခ်က္ေကၽြးသည္ဟု ဆိုတိုင္း သူေစ်းဖိုး ေခၽြတာခ်င္တိုင္း တို႕ကို ခ်က္ေကၽြးသည္ဟု အေဖ့ကို တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာေနက် ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ ဒီ ကန္စြန္းရြက္ကိုမွ စိတ္က လိုလိုလားလား စားခ်င္ေနမိေတာ့သည္။ တကယ္ဆို ကန္စြန္းရြက္ တစ္စီး၏ တန္ဖိုးမွာ ၾကက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ တန္ဖိုးထက္ ပိုမ်ားေနသည္။ ျမန္မာေငြအားျဖင့္ေတာ့ ကန္စြန္းရြက္တစ္စီးကို ၄၀၀၀ က်ပ္နီးပါး ေပးရသည္။ ပံုေလးက ဒီမွာပါ။ ဒီကန္းစြန္းရြက္ေလးက ထိုင္းႏိုင္ငံကေန ေလယာဥ္စီးလာရလို႕ ေစ်းႀကီးတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ႕ကို ေသခ်ာသင္ ေရစင္ေအာင္ ေဆးၿပီးတာနဲ႕ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ဂ်င္း တို႕နဲ႕ အေရာင္မေျပာင္းခင္ အေလာေတာ္ေလး ေၾကာ္လိုက္ပါတယ္။ ခုလို ေၾကာ္လိုက္ေတာ့ တစ္ပြဲစာ ခုလိုေလး ရလာတာေပါ့ေလ။

ၿပီးေတာ့ ေႏြထေနာင္း ေဆာင္းမန္က်ည္းလို႕ စကားပံုလာအတိုင္း ေဆာင္းရာသီမွာ အေႏြးဓာတ္ကို ေပးႏိုင္တဲ့ မန္က်ည္းခ်ဥ္ရည္ေလးလည္း ေသာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ဒါနဲ႕ ဗီယက္နမ္ကေန ေလယာဥ္စီးလာ တဲ့ မန္က်ည္းရြက္ဗူးေလးကို ဝယ္ခဲ့ရျပန္သည္။ အိမ္မွာတုန္းကဆို ျခံထဲတင္ အပင္ေပၚႀကိဳက္သေလာက္ တက္ခူးလို႕ ရတဲ့ ဒီအရြက္ေတြကို ခုေတာ့ ေစ်းႀကီး ေပးစားေနရ ေတာ့တာပါ့။ မန္းက်ည္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ေလးေသာက္ လိုက္ရရင္ အသဲကို ေအးေစတယ္လို႕ ခံစားရတယ္ေလ။ ဒါနဲ႕ပဲ ဒီမန္က်ည္းရြက္ဗူးေလးကို ဝယ္ခဲ့လိုက္တယ္။ က်ပ္၃၀၀၀ ေလာက္ေတာ့က်တာေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာမွန္ရင္ ငပိကို မေမ့နဲ႕။ စာေပမွာ ဗ်ည္းနဲ႕ သရေတာ့ သတိရပါဦးကြယ္ ဆိုတဲ့ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို သတိရမိသည္။ ဒါနဲ႕ ငါးပိခ်က္စားဖို႕ ျပင္ဆင္မွုေတြ လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ခုလို ငပိခ်က္တစ္ခြက္ကုိ ထပ္မံရရွိပါသည္။ ငပိခ်ည္းပဲ ခ်က္စားရင္ သိပ္မေကာင္းမွာစိုးတာနဲ႕ အခ်ဥ္ဓာတ္ကေလးလည္း ပါသြားေအာင္ မန္းက်ည္းမွည့္ေလးကို ေရစိမ္ၿပီး ထည့္လိုက္ေသးတယ္။ ခ်က္နည္းေပါင္း တစ္ေထာင္ေလာက္ကို ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကေန အလြတ္နီးပါးရေအာင္ ဖတ္ထားတာဆိုေတာ့ ဟင္းေတာ္ေတာ္မ်ား ခ်က္တတ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ဘဲ ထမင္းဆိုင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ ျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္စားခ်င္စိတ္ေတာင္ တခါတခါ ေပါက္မိရဲ႕။ ဒီ ငပိခ်က္ဟင္းေလးနဲ႕ တို႕စားဖို႕ ခရမ္းသီးျပဳတ္ေလးက ဒီဘက္မွာပါ။ သူနဲ႕ လိုက္ဖက္တာက ပဲျပဳတ္ေလးလည္း ပါရင္ ပိုေကာင္းတာမို႕ အခုလို ဆားေလးထည့္ၿပီး ျပဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ဆီေလးဆမ္းၿပီး ပဲျပဳတ္သုတ္ေလးလည္း ပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ထမင္းဝိုင္းေလးမွာ
၁။ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္
၂။ မန္က်ည္းရြက္ခ်ဥ္ရည္
၃။ ငပိခ်က္
၄။ ခရမ္းသီးျပဳတ္တို႕နဲ႕
၅။ ပဲျပဳတ္ဆီဆမ္း
၆။ ပင္တိုင္စံ ငရုတ္သီး ငပိေထာင္း ေလးနဲ႕

ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆိုင္ေလး ျဖစ္လာတဲ့ အခါ တစ္ေယာက္တည္း အားပါးတရ စားလိုက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ အစားေကာင္းေလး စားရတိုင္း သတိတရ ရွိေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကိုယ္စိတ္ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ေတြကို အခုေတာ့ အြန္လိုင္းကေနပဲ ထမင္းစားေလးဖိတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္မ်ား လူခ်င္းေတြ႕ျဖစ္ရင္လည္း ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ေကၽြးရတာေပါ့ေလ။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

herostar

ကိုနီကိုရဲႀကီး လြဲသလို ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေန႕စဥ္ဘဝေတြမွာလည္း လြဲၾကတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အလြဲေလးေတြ ေဖာက္သည္ ခ်ခ်င္လို႕။ ဂ်ာမန္စကားသင္တန္းမွာေပါ့။ ဆရာက မ်ားမ်ားေျပာႏိုင္ေအာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေျပာခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ေျပာခိုင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာက အားလပ္ရက္ တစ္ရက္မွာ ရုပ္ရွင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေကာ္ဖီပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတူတူ သြားေသာက္ဖို႕ ခ်ိန္းဆိုခိုင္းတဲ့ အေၾကာင္းဆိုပါေတာ့။ ဂ်ာမန္စကားက သင္ရခက္တဲ့ ဘာသာေတြထဲမွာ ပါတယ္လို႕ ၾကားဖူးထားေပမဲ့ တကယ္သင္ၾကည့္ေလ ပိုခက္မွန္းသိလာေလပါပဲ။ ေျပာရင္ နားလည္ေပမဲ့ ျပန္ေျပာဖို႕က် ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားရပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စေျပာၾကတာေပါ့ေလ။ ရက္ခ်ိန္းေတာင္းတာဆိုေတာ့ မင္း စေနေန႕အားလား စသျဖင့္ ေမးရေတာ့တာေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေတြးျပီး ဂ်ာမန္လို ေျပာခ်လိုက္တာေပါ့။

"မင္း စေနေန႕အားလား" "Are you free on Saturday?"
ဂ်ာမန္လို ဆိုေတာ့ "Bist du frei am Samstag" ေပါ့ေလ။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ေတာ့ ဟုတ္ေနတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေျပာတဲ့ ေကာင္မေလး မ်က္ႏွာၾကီး ရဲသြားတာကို သိလုိက္ရပါတယ္။ အင္း တစ္ခုခုမ်ား မွားသြားျပီလားလို႕ေတာ့ ေတြးလိုက္မိတယ္။ ဆရာက ရွင္းျပတယ္။ အဲလို မသံုးရဘူးတဲ့။

"Hast du Zeit am Samstag?" လို႕ သံုးမွ မွန္တယ္တဲ့ေလ။ ပထမေျပာလိုက္တဲ့ မင္း အားလားဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က မင္းမွာ အိမ္ေထာင္မရွိဘဲ အားလပ္ေနသလား။ လို႕ ဆိုလိုတာတဲ့ေလ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အတန္းထဲမွာ စကားေျပာေလ့က်င့္တာမို႕လို႕။ အင္း...ႏို႕မိုဆို မလြယ္ဘူး။

မင္းမွာ အခ်ိန္ရွိသလားလို႕ ေမးမွ မွန္တာတဲ့ေလ။

ေနာက္တစ္ခုက အသံထြက္ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အာရွသားေတြ ပီေအာင္ မထြက္ႏိုင္တဲ့ ဂ်ာမန္စကားလံုးေတြ ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လည္ေခ်ာင္းသံကုိ သံုးၿပီး ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီးေျပာရတဲ့ စကားလံုးေတြဆို မရတာကမ်ားပါတယ္။ တေန႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကိုလံုကေန ျပန္လာေတာ့ ဘူတာရံုမွာ ရထားေစာင့္ရင္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ စကားေျပာျဖစ္တာေပါ့။

ကိုလံုၿမိဳ႕က ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႀကီးက ဂ်ာမနီမွာ နာမည္ႀကီးေလေတာ့ သူ႕ကို ျမင္ေစခ်င္တာနဲ႕

"Dom" လို႕ လက္ညွိဳးေလးထိုးျပီး ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ရုတ္တရက္ သူခမ်ာ ေၾကာင္အမ္းအမ္းေလး ျဖစ္သြားျပီး

Was dumm? လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူမၾကားလိုက္လို႕ ေနမွာေလ ဆိုၿပီး အသံေလး ျမွင့္ၿပီး

"größere Dom" လို႕

ထပ္ေျပာလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူလည္း မျဖစ္တဲ့ အဆံုး အဂၤလိပ္လို႕ ေျပာပါေတာ့တယ္။

What do you mean? ေပါ့။

အဲ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုလံုျမိဳ႕က ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႀကီးဟာ နာမည္ႀကီး ေက်ာ္ၾကားတဲ့အေၾကာင္း။ အေဝးကၾကည့္ရင္ကို ျမင္ရၿပီး အံ့မခန္းလက္ရာေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့အေၾကာင္း စီကာပတ္ကံုးေျပာလိုက္မွ သူ႕မ်က္ႏွာေလး ျပံဳးလာပါေတာ့တယ္။ ပထမအႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တုန္းက သူမ နားမလည္ သြားတာက။

Dom နဲ႕ dumm အသံထြက္ ဆင္တူေနတာေၾကာင့္ေပါ့။ ပထမ အဓိပၸါယ္က ဘုရားေက်ာင္းျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ အဓိပၸါယ္က တံုးအေသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႀကီး ျပတာပါ။ ဒါကို သူမက သူမကို တံုးတယ္လို႕ ေျပာတယ္ မွတ္ၿပီး ဘာမ်ား တံုးလို႕လဲလို႕ ေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္တံုးပါတယ္လို႕ ေျပာလိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေတာ္ေသးတယ္ ရင္းႏွီးတဲ့ အတန္းေဖာ္မိတ္ေဆြေတြမို႕။ ႏို႕မိုဆို မလြယ္ဘူးပ့ါ။

ဂ်ာမနီတြင္ စက္ဘီးတစ္စီး၏ အနည္းဆံုးတန္ဖိုးမွာ ယူရို ၁၀၀ ႏွင့္ အထက္တြင္ ရွိသျဖင့္ ျမန္မာေငြအားျဖင့္ ၁ သိန္းခြဲ ၂ သိန္းဝန္းက်င္နီးပါးရွိသည္။ ပုံမွန္ အလယ္အလတ္ အေကာင္းစားဆိုလွ်င္ ယူရို ၃၀၀ မွ ၁၀၀၀ ဝန္းက်င္အထိ ရွိေလသည္။ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက စက္ဘီးစီးေနက်ဆိုေတာ့ ဂ်ာမနီမွာလည္းစက္ဘီး စီးခ်င္ေနမိသည္။ ဒီနိဳင္ငံတြင္ လူေတြက စက္ဘီးကို က်န္းမာေရးအတြက္ အဓိက ထားစီးတာက မ်ားသည္။ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္ကားေလးေတြေပၚမွာ စက္ဘီးေလးေတြကို တင္သြားၾကၿပီး အဖြဲ႕လိုက္ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တဲ့အခါ မ်ိဳးမွာလည္း စီးၾကသည္။ သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ မာစီဒီးနဲ႕ အိုပယ္၊ BMW စသည့္ ကားမ်ားကိုသာေနရာတိုင္းတြင္ ေတြ႕ရေပသည္။ စက္ဘီးေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသားေဆာင္ေတြႏွင့္ ဘူတာရံုတခ်ိဳ႕မွာသာ ေတြ႕ရေပသည္။

အာရွကေန ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့သူပီပီ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းသားတြက္တြက္ကာ ေစ်းအခ်ိဳဆံုးရနိဳင္မည့္ စက္ဘီးေလး တစ္စီးေလာက္ေတာ့ လိုခ်င္ေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိယ့္လို အာရွက သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေမးျမန္းၿပီး ဂ်ာမနီမွာ ေစ်းအခ်ိဳဆံုးရႏိုင္သည့္ Floh Market တစ္ခုကို ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ Floh Market ဆိုတာကေတာ့ အေဟာင္းဆိုင္လို႕ ေျပာရမည္ ထင္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ေရခဲေသတၱာ၊ ကားပစၥည္း၊ စက္ဘီးေဟာင္းမွ အစ အဝတ္အထည္ႏွင့္ လူ႕အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဝယ္ယူနိဳင္သည့္ေနရာ ျဖစ္သည္။ ၁ ယူရိုႏွင့္ အထက္ ဝယ္ယူႏိုင္သလို ျမန္မာျပည္မွာလိုပဲ ေစ်းဆစ္လို႕ ရသည္။ ပ်ံက်ေစ်း တစ္ခု ျဖစ္သလို အခြန္လြတ္ေစ်းလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြ ကိုယ့္ႏို္င္ငံကိုယ္ျပန္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ဤေနရာေလးမွာ မသယ္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းမွန္သမွ်ကို လာေရာင္းၾကသည္လည္း ရွိသည္။

ပစၥည္းေဟာင္း ေရာင္းတာဆိုေပမဲ့ လာေရာင္းသည့္သူမ်ားမွာ ကိုယ္ပိုင္ကားကုိယ္စီနဲ႕ လာေရာင္းၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စက္ဘီး အသစ္ဝယ္စီးရင္လည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံမသယ္ႏိုင္မဲ့ အတူတူ အေဟာင္းေလးတစ္စီး ဝယ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီး Floh Market ဘက္ကို ထြက္ခဲ့သည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ ။ စက္ဘီးေဟာင္းေတြ ေရာင္းေနတဲ့ ေနရာကို ခဏနဲ႕ ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ အသစ္ဝယ္မည္ ဆိုရင္ ရာေက်ာ္ေပးရမွာဆိုေတာ့ ခုလို အေဟာင္းေလးကို သံုးေလးဆယ္ႏွင့္ ဝယ္ခ်င္မိသည္။

ဆိုင္ရွင္က စက္ဘီးေဟာင္းေလးကို ၃၀ ယူရိုဟုဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေစ်းေလ်ာ့ေပးဖို႕ ဆစ္ေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ ဟိုလို ေျပာလိုက္ ဒီလို ေျပာလိုက္လုပ္တာမ်ားေတာ့ေစ်းသည္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၁၅ ယူရိုနဲ႕ ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေပ်ာ္တာေပါ့ ၁၅ ယူရိုနဲ႕ စက္ဘီး တစ္စီးရတယ္ဆိုေတာ့ေလ။ ဂ်ာမနီမွာ စက္ဘီး စီးမည္ဆိုရင္ ညဘက္စီးတဲ့အခါ ေရွ႕မီးေနာက္မီးပါရသည္။မပါပါက ဒဏ္ရိုက္သည္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝယ္ရမွာ ႏွေျမာတာနဲ႕ ဒီတိုင္း စီးေနလိုက္တာ ေနာက္ေတာ့ ရဲနဲ႕ တည့္တည့္တိုးတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အိမ္နဲ႕ ေက်ာင္းက သိပ္မေဝးလို႕မီးမတပ္မိေၾကာင္း ေျပာတာေပါ့။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာ တပ္ထားေနာ္ ေျပာၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္လို႕ ရင္ေအးသြားရသည္။ မဟုတ္ပါက ဒဏ္ေငြ ၁၀၀ ထက္မနည္း ရိုက္ခံရမွာ ေသခ်ာသည္။

ဒါနဲ႕ ဒီေန႕ေတာ့ မီးလံုးေလးေတြ ဝယ္တပ္လိုက္ရသည္။ ၁၂ ယူရို ေပးရတဲ့ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွေျမာေနမိသည္။ စက္ဘီေလးကို ခတ္ဖို႕ ေသာ့ခ်ိတ္ေလး ဝယ္လိုက္ရတာက ၅ ယူရိုေပးရသည္။ ျပိဳင္ဘီးဆိုေတာ့ ဒူကာမပါေတာ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ႏွင္းစင္တာေၾကာင့္ ဒူးကာဝယ္တာက ၇ ယူရိုေပးရသည္။ ေလထိုးတံေလးလည္း လိုေသးတာေၾကာင္း သူ႕ကို ဝယ္ရတာက ၅ ယူရို ေပးရသည္။ အင္း .... အားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ ယူရို ၃၀ နီးပါး ျဖစ္သြားသည္။ ဘီးတစ္စီးလံုးမွ ၁၅ ယူရိုေပးရေသာ္လည္း အပိုဆာလာေလးမ်ားထည့္လိုက္တဲ့အခါ စက္ဘီးဖိုးထက္ ႏွစ္ဆျဖစ္သြားတာကို ၾကည့္ျပီး အင္း ဆင္ဖိုးထက္ ခၽြန္းဖိုးႀကီးေနတာကို သိလိုက္ပါေတာ့သည္။ ဓားမဖိုးထက္ လက္ခႀကီးေနတဲ့အခါ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲေတာင္ မသိေတာ့ပါ။

က်န္းမာေရး မေကာင္းသည့္အခ်ိန္မွာ မိသားစု ကို ပိုလို႕ သတိရမိသည္ဟု ထင္သည္။

ဖ်ားခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတာႏွင့္ ပါရာေစတေမာ့တစ္လံုး ေသာက္လိုက္သည္။ခက္တာက ဒီေဆးမစြမ္းေတာ့ဘူး ထင္သည္။ အိမ္မွာ ေသာက္တုန္းက ေပ်ာက္သည္။ ခု မေပ်ာက္။ ခုလိုသာ ျဖစ္ေနခ်ိန္ဆိုရင္ ေမေမက ေစာင္ျခံဳေပးျပီး တက္နင္းေပးပါေတာ့မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုက္ေလ့ရွိေသာ သူ႕ ေဆးခါးၾကီးကိုလည္း အံၾကိတ္ျပီး ေသာက္ရပါသည္။ ညီမေလးက နဖူးကို ခဏခဏ လာစမ္းျပီး ေရခဲစိမ္ ပုဝါေလးကို လဲေပးေနမည္ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖကေတာ့ ေရေႏြးကို ဆူေအာင္တည္ျပီး ပါရာေစတေမာ့ေသာက္ရန္ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း ေမေမနဲ႕ ျငင္းခုန္ေနမည္ျဖစ္ပါသည္။ ေဆးခါးၾကီးႏွင့္ ပါရာေစတေမာ တစ္ခုခုေသာက္ရသည္။ တခါတေလ ႏွစ္ခုလံုးေသာက္ရသည္။ မိဘမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေသာက္၍လား မသိပါ။ ေနာက္ေန႕ ဆို ျပန္ေကာင္းေနတတ္သည္။

ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနသည္မွာ တစ္ပတ္ခန္႕ ရွိေတာ့မည္။ သတိအရမိဆံုးကေတာ့ ေမေမ့ေဆးခါးၾကီးပင္ ျဖစ္သည္။ ဒီေဆးခါးၾကီးေသာက္ရမွာ ေၾကာက္တာႏွင့္ ပင္ ေတာ္တန္ရံု ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားေလ့မရွိပါ။ ေဆးခါးၾကီးကစြမ္းလို႕ ပဲလား ၊မိသားစု ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက စြမ္းလို႕ ပဲလား မခြဲျခားတတ္ပါ။ အိမ္မွာဆိုရင္ ၾကာၾကာမဖ်ားရဲတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ခုလည္း ဖ်ားခ်င္လို႕ ဖ်ားေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အအိပ္မမွန္ျခင္း၊ အစားမမွန္ျခင္း၊အလုပ္မ်ားျခင္း၊စိတ္ရွုပ္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။

အိမ္တြင္ အၾကီးဆံုးသားမို႕ သိပ္ခ်စ္ၾကသည္။ ထမင္းစားျပီးလွ်င္ ပန္းကန္ေဆးေလ့မရွိသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ ျဖစ္သည္။ ထမင္းခ်က္ ဟင္းခ်က္ ဝါသနာပါ သေလာက္ ပန္းကန္ေဆးရမည္ကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္သူျဖစ္သည္။ မိသားစု ေလးဦးသာရွိ၍ သိပ္ခ်စ္ၾကတာလည္း ျဖစ္မည္။ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္။


ရာသီကူးေျပာင္းခ်ိန္မို႕ လား မသိပါ။ ဤေဒသ၏ ထံုးစံအရ ရာသီလိုက္ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ားကို ကာကြယ္ရန္တြက္ ကာကြယ္ေဆးထိုးရမည္ဆို၍ မေန႕ ကထိုးလိုက္မိသည့္ ေဆးက ဒီေန႕ ပို၍ သတၱိျပလာပါသည္။ ေဆးက ကာကြယ္သလား မကာကြယ္သလားေတာ့ မသိပါ။

ခုေတာ့ ဖ်ားေနပါသည္။ ေရာဂါမ်ားသည္ အေပါင္းအသင္းႏွင့္ ေရာက္လာတတ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ လူက ဖ်ားျပီး ေခ်ာင္းက တဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနပါသည္။ ေနရတာ တင္းၾကပ္ၾကပ္ၾကီး ခံစားေနရျပီး ေခါင္းထဲကလည္း ကိုက္ခဲေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေဝဝါး၍ ေနျပီး ညည္းစီစီျဖစ္ေနပါသည္။ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္္၏ မိသားစုသည္ အင္တာနက္ကို ဂ်ီေတာ့မွ လြဲ၍ က်န္တာသိပ္မသိသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႕ ႏွင့္ ေဝးကြာေနခ်ိန္၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ဤခံစားခ်က္မ်ားကို သူတို႕ ဖတ္မိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

သူတို႕ ကို ေျပာျပေနရင္လည္း စိတ္မေကာင္းတာက လြဲလို ဘာမွ လုပ္ေပးနိဳင္ၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ ေမေမ့ကို ေရာဂါ ေပးသလို ျဖစ္ျပီး ေဖေဖ့ကို စိတ္ဆင္းရဲ ေစလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ရည္မ်ားကိုမျမင္ခ်င္သလို ေမေမ၏ စိုးရိမ္သံမ်ားကိုလည္း မၾကားလိုလွပါ။ သူတို႕ ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႕ သည့္အခါတိုင္း အဆင္ေျပ၊ က်န္းမာ၊ ေနေကာင္းေၾကာင္းမ်ားသာ ေျပာေနၾကဆိုေတာ့လည္း ခုလို ေနမေကာင္းျဖစ္လာေသာအခါ ေနမေကာင္းေၾကာင္းေျပာျပဖို႕ စိတ္ကူးပင္မရွိပါ။

လူေနမေကာင္းသည့္အခါ စိတ္ေနေကာင္းေစရန္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ေဖာက္ထုတ္ခြင့္ ေပးေသာ ဤေနရာေလးကို ခံုမင္ ႏွစ္သက္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ တခ်ိဳ႕ ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွ လြဲ၍ ဤအေၾကာင္းအရာကို မည္သူမွ သိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ သိသည့္တိုင္ေအာင္လည္း စိတ္ဝင္စားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္တြင္း စကားမ်ားကို မညည္းမျငဴ နားဆင္ေပးတတ္ေသာ ဤ ဘေလာ့ေလးကိုကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။ ဤ ေနရာ၌ ၾကိဳက္သေလာက္ စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္ရွိသည္။ ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေစ၊ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္ေစ ဤေနရာေလးက သူ၏ စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚ၌ ကၽြန္ေတာ္၏ ခံစားခ်က္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ေပးထားေလ့ ရွိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းသမားမ်ားအတြက္ သူသည္ မိဘျဖစ္၍ သူသည္ပင္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနေတာ့သည္။အလုပ္လုပ္လွ်င္လည္း သူႏွင့္ပဲ လုပ္ရျပီး အပန္းေျဖလွ်င္လည္း သူ႕ ကိုပင္ အားကိုးေနရသည္။

ခုလို တကယ္ခံစားေနရသည္မ်ားကို ေျပာခ်လိုက္ရေတာ့ ေရာဂါသက္သာသြားျခင္း ရွိမရွိေတာ့မသိပါ။ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္ေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ဂီလာန ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါဆိုေပမဲ့ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ရင္ကိုယ့္အရိပ္က လြဲလို႕ ဘယ္သူမွ မရွိေသာ တစ္ေယာက္တည္းေန႕ ရက္မ်ားကို မုန္းတီးေနမိတာေတာ့ အမွန္ပင္။

herostar